Tot gisteren was het nog heerlijk in huis. Veel koeler dan buiten.

Maar vandaag is het buiten iets koeler. Vanmorgen ging ik om 6:45 de deur uit om te werken. De zon scheen nog niet op de ramen. Ik had geen idee dat de screens naar boven stonden. Soms doe ik dat ‘s avonds wel en soms niet. Bij koele nachten wel. Wordt het misschien toch iets koeler in huis.

Kwam ik vandaag thuis. Neeee, geen screens die naar beneden stonden. Ik kwam binnen. Hellup. 26,5 graden. Ik kreeg bijna geen adem.

Alles naar beneden gegooid. Helaas konden geen deuren open. Ik ga doooooor naar een feest. Afscheid van een collega. Gelukkig slapen de kids bij hun vader. Wat een hitte.

Heel belangrijk. Als je een tussenuur hebt, samen met een vriend de straat op gaat om wheelies te maken, je weer terug bent op school, oeps je tas met laptop mist…… Paniek. Terug naar de plek des onheils. Weg tas. Ondertussen een les gemist. Sta je absent. Een aardige meneer brengt de tassen naar school. Pfew.

Inmiddels zie ik de wheelie fiets achteruit gaan. Achterlamp in stukken. Ketting kast is al een tijd niet meer in leven. Door de wheelies verschuift het wiel. Of ik dat even kan fixen. Nee dus. Een fiets hoort op twee wielen te fietsen, niet op een wiel. Daar gaat het al fout.

Van de week zag ik ipv een een zwarte rubber band iets roods. Dat lijkt niet goed. Het wiel is aan het verslijten. Ik verwacht snel een klapband.

Waarom kunnen pubers niet gewoon fietsen of een fiets? Als ik aan mijzelf denk, vroeger, ik klapte regelmatig van de stoeprand af. Resulteerde vaak in een klapband. Of een keer had ik mijn band te hard opgepompt. Zon erop. Kaboem!

Dat is wel een voordeel van de banden van tegenwoordig. Een lekke band heb je niet meer zo vaak als vroeger.