Vanmorgen om 7:00 richting werk gegaan. Leuk team. Zin in. Op een gegeven moment zie ik op mijn telefoon oproep gemist van de school van mijn zoon. Een lichte vorm van paniek komt dan in mij op. Het vorige telefoontje was over het ontslag van mijn zoon bij zijn stage. Wat nu weer?

Terug gebeld. Meneer had een tussenuur. Samen met een vriendje gingen ze fietsten. Wheelies maken. Op tijd terug naar school….. paniek. Beidden misten een rugzak met laptop. Op zoek gegaan. Lesuur gemist. Een hele belangrijke les. Pffff. Inmiddels was vader ingelicht en stuurde mij een app; Daan vind wheelies maken belangrijker dan school 😬.. Gelukkig bestaan er nog aardige mensen. Een meneer vond deze twee tassen. Keek naar de schoolboeken. Streek zandlaan. Hij bracht de tassen naar school. Opgelost.

Later op de dag kreeg ik een mail van deze school. Tijdens een EHBO les was een vechtpartij ontstaan. Op zich een prima plek als het dan toch gebeurd 🤪. Er was gefilmd door leerlingen. Op zich bijzonder voor een telefoon loze school. Maar het gebeurde. Ik had een soort van niet pluis gevoel. Daan geappt. Heb jij gefilmd. Ja mam. Ik ga hiermee naar papa. Want ik moet eerlijk zijn van jullie dus vanaf nu doe ik dat. Bijzonder antwoord. Hopelijk is daar iets van waar. Gelukkig had Daan niks gedeeld op social media. Alles is verwijderd door zijn vader. Die heeft ook een mail gestuurd naar school.

Pubers…. Ik probeer positief te blijven. Dit is waarschijnlijk nog niks (ik vind het vreselijk). Hou ouder hoe erger. Ik wil daar nog niet over nadenken.