Gister morgen werd ik ingewerkt op de afdeling oncologie. Ik moest kijken of mensen zich bij de zuil aanmelden. Daarna vragen of ze iets te drinken wilde hebben en daarna de bekertjes opruimen. Oh, ja ook nog turven hoeveel mensen er binnen kwamen lopen. De reden voor dat laatste is mij niet helemaal duidelijk waarom we dat moeten doen.

Ik werd ingewerkt door twee hele fijne mensen. Ik zag meteen een vriendin, poli assistente. Mijn oncoloog. Een chirurg die mij zowaar herkende (zonder ok tenue). Gezellige boel. Maar daar kwam ik niet voor. Ik had van te voren geen idee wat mij te wachten stond. Om 8:30 daar tot 12:00.

Ik liep ook op de chemo afdeling. Nou, een meneer begon te praten. De peet tante van zijn kleinkind werkt op de operatie kamer. Die kende ik wel. Hij bleef maar praten. Erg gezellig. Ik kwam ook een bekende tegen van vroeger op het schoolplein. Dat vond ik wel even confronterend. Die afdeling vond ik haast nog prettiger om te zijn. De mensen zijn daar vaak langer. Veel hadden behoefte aan een praatje. Gelukkig ben je altijd met z’n tweeën. Voor elke afdeling een. En soms even samen zijn om gezellig te kletsen.

Ik ging met een prettig gevoel naar huis. Hier krijg ik energie van.