Vanmorgen stond ik in de winkel zonder kassa gestaan. Ik was best op tijd thuis. Moe maar voldaan. Eva had samen met een vriendin tosti’s gemaakt. Perfect. Self supporting.

19:45 zaten Daan, Eva en ik voor de buis. Wij gingen voor de twee minuten stilte. Ik zet dan altijd de voordeur open. Binnen en buiten stilte. Daarna hees ik samen met Daan de vlag. Vier de bevrijding.

Op tijd de vlag weer naar binnen. Morgenvroeg hijsen wij weer samen de vlag. Een feestdag.

Voor mij is deze dag een extra bijzondere dag. 2017. Mijn kinderen en ik woonden toen tijdelijk bij mijn ouders. Ik was moe van de bestraling. Tijdens de herdenking kreeg ik koude rillingen. In de nacht werden deze erger. Bleek ik toch een abces te hebben. Dat verklaarde dat ik mij niet lekker voelde. De dag daarna naar de huisartsen post. Weer een dag later naar de chirurg. Ik had een borst abces. Op de operatie kamer ging het mes erin. Zonder verdoving. Lieve collega’s waren erbij. Het deed geen pijn. Door de operatie en bestraling had en heb ik geen gevoel in dat gebied. Daarna spoelde mijn schoonzus elke dag de wond schoon.

Vier mei heeft voor mij daardoor twee verschillende betekenissen. Mijn abces van toen valt in het niet van wat de mensen meemaken meemaakten in de oorlog.