Team building.

Gisteren hadden we met het werk een teambuildingdag. In de ochtend scholing per vakgroep. De chirurgie, anesthesie en verkoever apart. Prima te doen. Veel nieuwe leerlingen. Niet bij te houden zoveel. Mooi moment om hun namen te leren.

Rond 12:00 moesten wij in de dierentuin in Arnhem zijn. We begonnen met een meer dan prima lunch. Iedereen blijft bij bepaalde collega’s zitten. Daarna kregen we een praatje. Leuk gedaan. Dit ging over wat voor dier je lijkt wat karakter betreft. In was een bladdragende mier. Oftewel work aholic. Nou, echt niet. Als ik verder keek leek ik wat beschrijving betrof meer een stokstaartje. Meteen mijn collega stokstaart opgezocht.

Daarna een speurtocht gedaan. Poe, wat een gewandel. Zo kreeg je weinig te zien van de dierentuin. Best jammer. Maar samen erg gelachen. Nu zat je niet bij je eigen gekozen mensen. Ook weleens goed.

Voor het diner nog een rondje Bush gelopen. Daarna kregen we een rijsttafel voorgeschoteld. Wij kwamen er later achter dat wij aan een vegetarische tafel zaten. Vega rendang en kip. Gadver de gadver. Liet een van de bediendes een flinke kom soya saus vallen op een collega. Tot aan haar hemd alles bruin. Vreselijk. De dierentuin wil het wel vergoeden. Misschien wordt het schoon in de wasmachine.

Al met al een prima dag gehad. Om 20:30 thuis. Helaas lag er genoeg rommel. Kon ikzelf opruimen. Kids gingen om 18:30 naar hun vader.

Ze luisteren niet meer.

Waar zijn mijn opgevoedde kinderen gebleven?

Ik weet dat als ze op hun telefoon zitten ik beter niks kan zeggen. Komt toch niet binnen. Dus nu zeg ik; contact, luister je? Dan zeggen ze; wacht even. Huh? Dat wil ik niet horen. Gistermorgen weer. Ik zei tegen Eva; dit is toch niet normaal dat jullie dat steeds zeggen. Zegt Eva; is vandaag nog maar twee keer gebeurd. Tja, ze waren nog maar een half uur beneden.

Ook met afspraken over hoe laat ze thuis moeten zijn. Daan, waar ben je? Bijna thuis. 10 minuten laten nog niks. Pffff. Gaan we weer. Huisarrest. Het is niet anders.

Nu hoorde ik van iemand voor mij iets schokkends. Het is bewezen dat een puberbrein de stem van een moeder minder goed hoort. Lekker dan. Maar nu vallen veel puzzelstukjes 🧩 op zijn plek. Ik blijf toch vol houden!

β€˜s avonds krijg je ze bijna niet naar bed. In de ochtend als voorheen de wekker ging dan stonden ze al naast je bed. Nu roep ik en roep ik…..

Gekregen fruit.

Ik kreeg van mijn collega van de winkel zonder kassa een bericht. Er was schoolfruit over. Zowaar van de school waar mijn kinderen op hadden gezeten. Zo ook een berg appels van de Vierdaagse. Geweldig.

Deze dame kwam het ook nog eens naar mijn huis brengen. Wat een luxe. De volgende keer haal ik het gewoon op.

Zij wist niet dat mijn kinderen op deze school hadden gezeten. Hoe kwam ze dan aan mijn adres? Via een artikel in de krant. Hoe leuk is dat?

Ik heb weer veel mensen blij kunnen maken!

Stage.

Mijn zoon kreeg een tweede kans met een stage. Dan denk je toch dat je je volop in gaat zetten?

Toen hij wist waar hij ging werken en de tijden hoorde zei hij al, ik ga vragen aan die meneer of ik eerder naar huis mag. Dan zakt bij mij de broek er al vanaf. En dat is knap met mijn inmiddels dikke billen.

De eerste dag hield hij vol. Was best vrolijk daarna. Ze aten friet en hij kreeg een kipcorn. Vandaag…. Om half 12 kreeg ik al meerdere berichten. Of ik wilde bellen naar die meneer. Daan moest toch echt een uur eerder naar huis. Say what? Ze zijn aan het treiteren mam. Thats life jongen. De mensen daar smakten (Daan heeft last van misofonie). Ik hield vol. Niet gebeld. Mijn brutale zoon vroeg aan die meneer of hij eerder naar huis mocht. Gelukkig zei hij nee. Dat heeft school geregeld. Wat een gedoe weer met deze patat jeugd. Ik hoor van veel ouders dat een puber brein echt heel anders werkt. Ik hou vol met regels hanteren. Maar soms word ik er moe van.

Koffie/thee kopjes in het ziekenhuis.

Als personeel mogen wij geen weg gooi bekers gebruiken. Prima. Beter voor het milieu …….

Wij werken op de operatie kamer met meer dan 100 verschillende mensen. Je kreeg een kleine mok, zonder oortje, van het ziekenhuis. Allemaal dezelfde. Zie je eigen mok maar terug te vinden. Iedereen zet netjes zijn naam erop. Dat kan je vrij snel niet meer lezen tenzij je zo’n sticker/label apparaat gebruikt. Op mijn mok staat HENRIETTEX. Geen hoe die X erop kwam. Mocht iemand mijn mok willen lenen dan krijgt die een dikke X van mij.

Wij hebben op de afdeling mensen die een dagje mee lopen vanuit een andere afdeling. Of vertegenwoordigers. Pech. Geen beker. Bizar toch?

Elke mok wordt nu met de hand afgewassen. De water rekening zal straks niet meer te betalen zijn. Lekker handig met het water tekort in de zomer.

Inmiddels staan de mokken overal. Ik kasten, op schappen, zelfs in de koelkast. πŸ˜‚

Een beker zonder oor is trouwens best lastig vast te houden als je geen vuurvaste hand hebt en wel hete thee of koffie drinkt. Vroeger hadden wij een muur met allemaal haken. Mensen namen hun eigen mok mee en hingen deze op. Ik ben benieuwd of hier nog een vervolg op gaat komen.

Koffie schenken in het ziekenhuis.

Gister morgen werd ik ingewerkt op de afdeling oncologie. Ik moest kijken of mensen zich bij de zuil aanmelden. Daarna vragen of ze iets te drinken wilde hebben en daarna de bekertjes opruimen. Oh, ja ook nog turven hoeveel mensen er binnen kwamen lopen. De reden voor dat laatste is mij niet helemaal duidelijk waarom we dat moeten doen.

Ik werd ingewerkt door twee hele fijne mensen. Ik zag meteen een vriendin, poli assistente. Mijn oncoloog. Een chirurg die mij zowaar herkende (zonder ok tenue). Gezellige boel. Maar daar kwam ik niet voor. Ik had van te voren geen idee wat mij te wachten stond. Om 8:30 daar tot 12:00.

Ik liep ook op de chemo afdeling. Nou, een meneer begon te praten. De peet tante van zijn kleinkind werkt op de operatie kamer. Die kende ik wel. Hij bleef maar praten. Erg gezellig. Ik kwam ook een bekende tegen van vroeger op het schoolplein. Dat vond ik wel even confronterend. Die afdeling vond ik haast nog prettiger om te zijn. De mensen zijn daar vaak langer. Veel hadden behoefte aan een praatje. Gelukkig ben je altijd met z’n tweeΓ«n. Voor elke afdeling een. En soms even samen zijn om gezellig te kletsen.

Ik ging met een prettig gevoel naar huis. Hier krijg ik energie van.

Een uur te vroeg.

Ik kreeg vanmorgen een paar berichten van mijn zoon.

Mam, jij zei dat ik om 10:00 op school moest zijn. Ik was daar. Maar een uur te vroeg. Sjonge jonge.

Ow, zei ik. Sorry.

Bizar toch? Normaal kijken ze als de ogen geopend worden meteen om 7:30 naar hun rooster of er lessen uitvallen. En nu gelooft meneer zijn oude moedertje. Wat een schat πŸ₯° is het toch.

Tuin en slakken.

Afgelopen week hebben mijn lieve ouders mij geholpen met de tuin. Alles is gesnoeid. De heg is verstevigd. Pa liep rond met de heggenschaar. Mijn moeder en ik raapten alles op. Twee kliko’s gevuld. Heerlijk. Ik kan er weer tegenaan. Als die twee kanjers er toch niet meer zijn….. Dan moeten mijn kinderen gewoon meer aan de bak.

Die slakken. Iedereen heeft er last van. Ik ga nog steeds meerdere keren per dag naar buiten. De grote naaktslakken of die met een huisje zie ik sporadisch. Maar ik moet goed blijven kijken πŸ‘€. Ik zie heel veel ieniemienies. Die zijn voor mij. Weg ermee.

Nieuwe smaak van doritos.

Mijn dochter lust ws wel een whopper van de Burger King. Wij komen daar eigenlijk nooit. Zoonlief is meer van de kip.

Ik zag in de winkel doritos liggen met de smaak whopper. Mevrouw nam een hap. De eerste ging nog. Bij hap twee zei ze; ik proef verbrand hout. Tja, dat zal de grilsmaak van de burger moeten voorstellen.

Ik nam een hap. Ook ik proefde iets van verbrand vlees, maar ook pindakaas. Jaaaa, zei Eva, nu je het zegt. Dat proef ik ook. Eva is niet heel dol op satΓ© saus. Pindakaas op brood eet ze alleen met sambal, ei en komkommer.

Daan kwam thuis. Nam een paar hapjes. Ieuw. Zo niet lekker. Dat was het dan. Deze gaan wij nooit meer kopen.

Retour zending met of zonder kosten?

Ik ging naar een Zeeman winkel. Via de folder zag ik super leuke bloemenpotten. Ik ging daarheen. Helaas. Niet in de winkel te koop. Moest toch echt via de web winkel. Prima.

Gekeken. Besteld. Gekregen. 5,99 verzend kosten. Twijfel twijfel. Toch gedaan.

Het pakketje kwam binnen. Het onderstel was kapot. Terug sturen zou mij verzendkosten kosten. Oh dear. Ik mocht het ook via de winkel terug sturen. Dan betaalde ik geen verzend kosten. Maar wil ik een nieuwe versie die (mogelijk) niet kapot is dan betaal ik wederom 5,99.

Ik snap deze bedrijven wel. Ze zijn blij met al die onkosten van verzenden en terug sturen. Maar vanaf nu ga ik niks meer bij ze bestellen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat ik iets voor 9,99 koop met 5,99 verzendkosten. Mocht ik het kapotte ding terug sturen en een nieuwe willen ik weer 5,99 moeten betalen. Dus 9,99 en twee maal 5,99.