Mijn dochter was al een tijd ziek toen ze bij mij thuis was. Als ze overeind kwam dacht ze dat ze moest spugen. Spugen…. Een groot trauma voor haar. Toen Eva voor haar rug operatie ging zei ze dat ze niet bang was voor haar operatie en pijn. Maar wel bang om te gaan spugen. Na de operatie kwam Eva op de intensive care en moest zij ineens overgeven. Weet zij niks meer van. Zoveel pijnstillers had ze toen.

Maar dat spugen is wel een ding bij Eva.

Nu is Eva weer ziek. Maar zo ook ik. Ik begon. Daarna begon het bij Eva. Gisteren stuurde ze een app (sinds donderdag is ze bij haar vader). Mam, ik ben al voor de vierde dag ziek. Ik ben nog nooit zolang ziek geweest. Ik maak mij zorgen. Ik weet het schat. Helaas miste ze daardoor ook het schoolfeest. De jurken waren besteld. Net op tijd binnen. Ze had er zo’n zin in. Maar helaas te ziek.

Ik sliep donderdag nacht goed. Ging werken. Ik denk dat veel collega’s die dag dachten; ze is aan de betere hand. Helaas. Ik kwam thuis, helemaal op. Die nacht… hoesten en hoesten. Zo benauwd. Ik kon niet eens plat liggen.

Ik ging op afstand bij mijn ouders op visite. Mijn moeder zei toen tegen mijn vader; pak een glas water voor je dochter. Volgens mij werd zij zelfs gek van mijn gehoest. Maar zo ook ik. Dat gehoest de hele dag. Put je uit. Je slaapt er ook nog eens niet van. Wanneer houdt dit toch op?

Sinds gisteren is mijn stem weer weg. Vrienden van mijn zoon gaven ook aan; oei, u klinkt heel ziek. Klopt. Ik heb moeite om te praten. Ik word moe van dat gehoest. Zelfs de kat is er klaar mee. Zij wil niet meer op mijn bed liggen. Dit mag zij als de kids bij hun vader zijn.