Ik blijf dit bijzonder vinden. Als mijn kinderen thuis zijn gooit de een zijn schoenen van zich af. De ander zet ze ergens onderaan de trap. Dan haal ik aan dat ze bij hun vader altijd de schoenen op een speciale rek zetten in de bijkeuken. De kinderen rollen dan met hun ogen. Pffff. Gaan we weer. Maar he, waarom daar wel en hier niet?

Maar papa wordt boos als wij de schoenen niet netjes opbergen, zeggen ze dan. Ik word ook boos als ze de schoenen niet opbergen. Ik raak weleens gefrustreerd. Ik blijf dan maar herhalen; ruim je schoenen op. Meerdere keren achter elkaar. Werk even mee. No way. Pfff.

Afgelopen weekend waren hier zes jongens. Ik had net het hele huis schoon. Alles gestofzuigd. Zie ik op elke trap trede zand/modder 😖.

Ben er klaar mee. Mijn vader heeft dingen geprint. Ik heb ze gelamineerd. Hopelijk werkt dit. En anders ga ik het heel streng aanpakken.

Het probleem is dat ik niet altijd thuis ben als de kinderen thuis komen. Maar als ik er ben…. Ik zeg het gewoon. Inmiddels neemt Daan mijn tekst ook over. Het lijkt te gaan werken.

Wordt vervolgd.

Ik gaf een smiley. Super leuk dat zij dit wil. Maar met al die les uitval gebeuren ga ik hier niet serieus op in.

Maar ja. Dit zit nu in haar hoofd. Ik kreeg gistermorgen een app. Ongelooflijk dat ze appjes stuurt. Ze heeft geen mobiel op school. Schijnbaar gaat het nu via de laptop. Is er dan geen docent die rondloopt en ziet dat ze niet met huiswerk bezig zijn? Mam, kan je mij een keer verwennen met een moeder dochter dag uit? Jazeker Eva. Op een studiedag. Mammmm, je snapt mij toch wel?

Zucht. Ik snap haar. Zeker leuk om zoiets te doen. Maar hè. Je hebt al amper les. Ik ben blij met elke les die ze krijgen. Dan ga ik haar toch niet thuis houden? Dat snapt een puber brein niet. Ik ben nu even een niet leuke moeder 🙈.

Voorheen spaarde ik doppen. Voor een blinde geleide hond 🐶.

Op een gegeven moment had ik geen inzamel punt meer. Toen ging de dop op de fles de statiegeld machine in.

Afgelopen week kreeg ik een bericht. Of ik doppen wilde verzamelen voor KiKa. Super initiatief. Ik, wij 👩‍👧‍👦 gaan ervoor. Doe jij met ons mee? Alle doppen zijn welkom. Het gaat hierom hard plastic doppen/deksels. Dus ook van een pindakaas pot. Een vloeibare wasmiddel of wasverzachter.

Ik las vanmorgen dat er voor de blinde geleidehond een inzamel punt is in het ziekenhuis. Op de dialyse afdeling. Super. Twee mooie projecten. Ik ga de doppen verdelen.

Ik was jarig. Daan gaf toen aan dat een vriend van hem iets voor mij wilde kopen.

Afgelopen week kwam die vriend van Daan naar mij toe. Mevrouw; ik ben u heel erg dankbaar dat ik hier altijd welkom ben. Met elk tussenuur van school kom ik met plezier in uw huis. Dan krijg ik iets te eten en drinken. Ik geniet van de gezelligheid. Daarom wil ik u nu iets geven.

Serieus, te lief! 🥰

Afgelopen woensdag was een speciale dag vanuit de kerk. Dankbaar zijn voor wat je hebt. Ook dankbaar wat je weg kan geven voor een ander die het moeilijk heeft.

Zo kreeg ik een bericht van iemand. Of zij de gegeven boodschappen vanuit de kerk gemeenschap aan ons kon doneren. Maar natuurlijk. Wauw. Wat kregen wij als winkel veel.

Zo dankbaar! Ik mocht dit alles ontvangen. De producten geprijsd. Ingeruimd in onze winkel. Aankomende maand hoeven wij geen boodschappen te doen.,

70% van de VMBO kinderen kunnen niet rekenen. Ik snap dit wel. Ze krijgen geen les ivm leraren tekort. Het is op dit moment een nog grotere drama dan een jaar geleden.

Dan krijg je een mail van school. Wij hebben geen docent Nederlands. Wat vragen wij van u? Laat je kind elke dag 10 minuten lezen en naar het (jeugd)journaal te kijken. Lekker dan. Steeds meer mensen kiezen ervoor om hier niet naar te kijken. Dood en verderf….maar mijn kind moet dit ipv een Nederlandse les kijken.

Daan kwam vanmorgen een half uur later dan gepland naar beneden. Ik dacht met een reden. Uitgevallen lessen. Tosti voor zijn neus. Ineens sprong hij op. Rende naar boven. Tanden poetsen. Ik vroeg of hij zijn tosti zo snel op gegeten had. Nee, zei hij. Die is weg. Weg? Wat bedoelde hij daarmee? Had de kat deze gegrepen? Ik ging notabene zoeken naar een tosti. Daan! Waar is je brood? Opgegeten of wat….. Nee mam. Ik had afgelopen vijf weken de eerste drie uur vrij. Daar ging ik vanuit. Maar nu blijkt dat ik wel les heb. Dus de tosti ligt in de prullenbak. Oei. Daar gaat al iets fout bij mij. Error. Deze tosti (zonde van het geld) hoort niet in de prullenbak maar in de organisch afval kliko. Daan ging zonder gegeten te hebben maar met de tanden gepoetst naar school. Hij kon daarna meteen weer naar huis. De lessen vielen alsnog uit. Zucht.

En dan heb je een Eva. Mam, ik heb nu soort van les. Ik moet met drie vriendinnen een power point maken. Maar ….. is weer ziek. Op haar laptop staan onze gegevens. Pfff Eva, stop met mij te berichten. Regel dit zelf. Dus ik app haar; ga naar de docent. Leg dit verhaal voor. Ik ga weer verder aan het werk. Eva was gelukkig naar die docent gegaan. Deze zei; ga maar naar huis. Dan denk ik; pfff, weg school ritme. Weg motivatie. Geef die kinderen een andere opdracht of laat ze mee werken in een andere groep.

En dan komen mijn allerliefste ouders in mijn huis. Ik was aan het werk. Mijn vader ging kijken maar de pomp/filter functie van mijn wasmachine. Uit het niets had ik hele natte was. Bizar doorweekt. Google geraadpleegd. Deze gaf bepaalde dingen aan. Mijn vader ging aan de slag. Moeders ging mee. Zij troffen twee kinderen in mijn huis aan. Ook daar weer een error. Hoe dan? Moeten ze niet naar school? Samen hebben ze wat gedronken en spelletjes gedaan. Fijn om te horen. Alles beter dan een beeldscherm.

Deze vraag krijg ik vaak van mijn kinderen. Meestal krijg ik oproep dienst als ik de kids niet heb. Maar soms kan het niet anders. Dan moeten ze een nacht extra bij hun vader slapen. Oei. Vooral voor Eva. Past niet in haar strakke autisme ritme. Daan roept dan meteen; mam, wij redden ons wel. Ga lekker werken. Eva en ik staan op tijd op. Uuhhh. Jullie zijn 14 en 15. Gaat niet gebeuren.

Dan zie ik de ogen van Eva weg rollen. Mam, wat kan er nu gebeuren? Een puber brein. Geen idee wat er kan gebeuren. Brand 🔥, inbrekers, of de wekker ⏰ niet horen. Naaa, hoe kom ik daar toch bij?

Afgelopen dinsdag moesten Daan en Eva een nacht extra slapen 💤 bij hun vader. Gelukkig kan dat daar altijd.

Eva begon mij in de avond te appen. Mam, ik wil wel een keer slapen waar jij slaapt in het ziekenhuis. Al doende stuurde ik haar tussen de operaties door allemaal foto’s. Heeft zij ook een idee waar ik mij bevind in zo’n vreselijke oproep dienst.

Om 14:30 begon deze. Verplicht tot 22:30 aanwezig. Daarna oproep tot 7:30. Ik had het geluk om van 14:30 tot 4:30 te mogen werken. Veertien uur achter elkaar. Kom nog erger. Maar daar moet ik nog dagen van bijkomen. Mijn piket kamer vond Eva mooi. Mam, je hebt gewoon een televisie. Klopt. Zo ook een eigen douche. Niet elke collega durft daar te douchen ivm hygiëne.

Eef, mam gaat even relaxen tijdens het werk, voor vijf minuten. Dan drink ik wat. Eva vroeg meteen wat ik dronk.

Als ik werk heb ik altijd extra dorst. Dan ben ik zo blij met een citroen drinken. Buiten dat drink ik liters water.

Prachtig uitzicht.

Vandaag was weer de winkel zonder kassa open. Mensen die niet in aanmerking komen voor een voedselbank maar het net niet redden…. Deze mensen zijn meer dan welkom bij ons.

Vanmorgen hadden wij een soort van personeelstekort.

Dan kan je balen. Maar het loopt uiteindelijk vanzelf. Ons team is zo fijn op elkaar ingespeeld.

Mocht jij/jullie mensen weten die het moeilijk hebben. Daar staat wel iets achter. Je moet je melden bij stichting schuld hulpmaatje. Zij kijken met je mee. Wat komt er binnen en gaat eruit. Mocht je aan de goede kant zitten dan ben je meer dan welkom in onze winkel. Je mag mij een pb sturen.

Wij krijgen tot op heden gratis gebak en brood van de bakker. Wat genieten mensen hiervan. Als ze binnenkomen eten zij gebak en drinken zij daarbij een kop koffie of thee.

De een houdt ervan, de ander niet. De balkon scène….

Nou, ik heb ook een balkon. Werd voorheen niks mee gedaan. Nu ineens populair. Daan en vrienden hangen hier sinds een week graag op. Muziekje aan. Zwaaien naar iedereen. Mmmh. Ik heb mijn twijfels. Vind het een soort van ordinair.

Maar als ik eerlijk ben en terug denk aan vroeger…. Mijn nichtjes en ik waren graag op het balkon van hun ouders. Wij sliepen daar soms zelfs. Wat maakten wij toen een herrie. Mijn tante kwam elk uur kijken om te zeggen; nu stil. Dat lukte voor even. Daarna weer lachen gieren brullen. Soms mochten we blijven. Maar het kwam ook voor dat wij allemaal naar binnen moesten.

Afgelopen weekend had Daan iemand te logeren. Voor het eerst zaten zij op het balkon. Overdag. Ik liep naar mijn auto en Daan riep enthousiast; hé, mama. Ik zei toen alleen; effe dimmen. Later dacht ik terug aan mijn jeugd. Laat ze lekker. Ik heb dat daarna aangegeven. Sorry Daan.

Maarrrr, daarna gingen ze los. Mooi weer. Gisteren vulde ik mijn buurtkast. Kreeg ik ineens een spek op mijn hoofd. Schrok ervan. Daan liet mij een filmpje zien. Hij en vrienden hadden een tussenuur. Hadden wat gekocht. De een sloeg een zak spek tegen de ander. Zak ontplofte. Helaas ving ik enkele klappen. Ook wel weer komisch. Sorry mam, hier heb ik weer van geleerd.

Maar als ik in de ochtend rommel in de tuin aantref dan krijgt Daan een zakje met een briefje erbij wat ik opgeruimd wil hebben. Gisteren waren dat twee spekjes, een snoep papiertje en een ander snoepje.

Voldoet meneer niet aan mijn eisen dan krijgt hij nog een waarschuwing. Daarna gaat de deur naar het balkon op slot. En is de sleutel in mijn bezit voor enkele dagen.