Deze vraag krijg ik vaak van mijn kinderen. Meestal krijg ik oproep dienst als ik de kids niet heb. Maar soms kan het niet anders. Dan moeten ze een nacht extra bij hun vader slapen. Oei. Vooral voor Eva. Past niet in haar strakke autisme ritme. Daan roept dan meteen; mam, wij redden ons wel. Ga lekker werken. Eva en ik staan op tijd op. Uuhhh. Jullie zijn 14 en 15. Gaat niet gebeuren.

Dan zie ik de ogen van Eva weg rollen. Mam, wat kan er nu gebeuren? Een puber brein. Geen idee wat er kan gebeuren. Brand 🔥, inbrekers, of de wekker ⏰ niet horen. Naaa, hoe kom ik daar toch bij?

Afgelopen dinsdag moesten Daan en Eva een nacht extra slapen 💤 bij hun vader. Gelukkig kan dat daar altijd.

Eva begon mij in de avond te appen. Mam, ik wil wel een keer slapen waar jij slaapt in het ziekenhuis. Al doende stuurde ik haar tussen de operaties door allemaal foto’s. Heeft zij ook een idee waar ik mij bevind in zo’n vreselijke oproep dienst.

Om 14:30 begon deze. Verplicht tot 22:30 aanwezig. Daarna oproep tot 7:30. Ik had het geluk om van 14:30 tot 4:30 te mogen werken. Veertien uur achter elkaar. Kom nog erger. Maar daar moet ik nog dagen van bijkomen. Mijn piket kamer vond Eva mooi. Mam, je hebt gewoon een televisie. Klopt. Zo ook een eigen douche. Niet elke collega durft daar te douchen ivm hygiëne.

Eef, mam gaat even relaxen tijdens het werk, voor vijf minuten. Dan drink ik wat. Eva vroeg meteen wat ik dronk.

Als ik werk heb ik altijd extra dorst. Dan ben ik zo blij met een citroen drinken. Buiten dat drink ik liters water.

Prachtig uitzicht.