Daan gaf lange tijd niks om kleding. Vroeger had hij altijd een spijkerbroek aan. Later, de laatste tijd, joggingpakken. Niet het netste wat er is. Maar ik zag veel kinderen op school die dat aanhadden. Ik maakte mij hier vooral niet druk om. Komt wel goed. Ooit.

Laatst zei hij ineens; mam, mag ik met een vriend naar Utrecht om te shoppen. Uh, je bent nog nooit alleen met de trein ergens geweest. Die vriend wel. Zijn moeder zette de twee boys op het station. Daar gingen ze dan.

Ik kon het geld wat ze uitgaven bijhouden via de app. Geweldig. Meneer ging los. Van te voren had ik aan Daan zijn vader gevraagd wat zijn vriendin aan kleedgeld gaf aan haar kinderen. 250 euro per kwartaal 🙈. Oeps. Iets teveel voor mij. Ik gebruik de kinderbijslag ook voor andere dingen. Bijvoorbeeld een keer naar de Mac. Etc etc. Het kinderbijslag bedrag gaat zeker op aan de kinderen. Maar niet alleen aan kleding. Ook bijvoorbeeld aan een nieuwe rugzak van school. Ik ben nu eenmaal een alleen verdiener. Elke euro is er een en soms zelfs twee. Uitkienen.

Maar ja, Daan had nog meer een goed zittende ‘huispak’. Ik gaf hem 250. Op een gegeven moment vroeg hij nog drie euro. Daar maakte ik 50 van. Ik dacht bij mijzelf; nu ben je daar toch. Ga los. Je hebt helemaal niks aan kleding op dat ene setje na. Meneer helemaal happy. Vier outfits had hij gescoord. En gewoon weer spijkerbroeken. Netjes!

Of hij nog bij de Mac kon eten. Jawel. Deze eerste zelfstandige shopping day mag beloond worden. 25 euro gestort. De jongens hebben gesmuld.

Een dag om nooit meer te vergeten voor de jongens.

Ik heb de kleding nog niet gezien. Daan was bij zijn vader. Die was content met de kleding keuze. Beetje jammer dat ik het treinkaartje moest betalen terwijl Daan daar was. Maar he, ik liet Daan een app downloaden van de NS. Voor 7,95 een retour. Top geregeld.

Voorlopig eten wij droog brood. Het is wat het is. Kids snappen dit gelukkig.