Wat was ik blij dat er geen telefoon verkeer meer mocht zijn op school.

Helaas kreeg ik daarna nog steeds vele appjes van Eva. Soms zette ik het geluid op uit. Zo klaar mee.

Gistermorgen kreeg ik een app. Mam, ik heb zin in knabbel stengels van Bakker Bart. Sorry, meis. Daar kom ik noooooooit meer. Ben daar boos geweest. Ik had een bon van de postcode loterij. Ter waarde van 10 euro. Ik ging op een zaterdag naar bakker Bart. Kocht daar voor zes euro aan lekkers. Prima. Nog vier euro op de kaart……

Dus niet. Ik ging later naar deze bakker. Bakker Bart Stadspoort. Ik kocht iets en gaf mijn kaart. Nog vier euro op de teller zei ik. Dat kan niet zei een dame. Of tien euro of niks. Uuuh. Maar jouw collega zei afgelopen weekend iets anders. Nou, dan heeft u pech! Vier euro weg. Lekker dan. De keer daarvoor kocht ik vijf knabbelstengels. Kreeg ik er vier. Nummer vijf was niet op voorraad. Oftewel, vijf voor de prijs van vier, maar nummer vijf was niet op voorraad. Dus ik had wederom vette pech.

Zo klaar met die zaak. Bakker Bart Stadspoort. Ga daar vooral niet naartoe. Ik heb nog meer voorbeelden hoe wij daar niet leuk behandeld zijn.

Maar ja. De appjes van Eva. Ik gaf aan dat ik niet meer naar die nare bakker ging. Zij mocht gaan. Geld op haar rekening. Dat werd van haar uit een dikke nee. Mam. Ik heb ineens zin in slush puppy. Daarvoor moet je naar de friettient bij de Stadspoort zei ik. Toen gaf Eva wederom een nee aan. Oftewel, als het niet aangedragen wordt is het een dikke nee. Prima. Lekker goedkoop voor mij.