Tjee, soms komt even iets binnen. Een hele jonge dame zei (in het programma over mijn lijk), dat tijdens haar chemo zij hoorde dat haar toenmalige vriend in die periode vreemd ging.

Bij mij ging het soort van anders. Hij ging weg. Daarna mijn diagnose. Dit alles gebeurde binnen een week. Daarna chemo. Operatie. Bestraling. Abces.

Ik had van de week een avond nachtdienst. Over mijn lijk was op de tv. Werd weg gezapt door collega’s. Teveel emoties.

Mijn dochter en ik kijken samen, overdag, naar dit programma. Een lach en een kleine traan. Toch een soort van therapie. Ik ben er nog. Wij 👩‍👧‍👦 genieten elke dag. Je kan deze ziekte als heel zwaar ervaren. Maar wij 👩‍👧‍👦 hebben er ook veel kracht uit gehaald. Mijn kinderen hadden tijdens mijn ziekte niks te maken met een oppas, of wat dan ook. In die tijd gingen ze vier dagen naar hun vader met een samengesteld gezin. Daarna tien dagen bij mij. Wij met z’n drieën. In hun geboorte huis, eigen. Een moeder die elke dag thuis was. Niet ziek van de chemo. Geen pijnstillers nodig gehad na de operatie. Ik was er gewoon. Dan ook nog al die kaarten door de bus. Ballonnen 🎈 en cadeautjes dankzij vrienden en familie. Had ik een keer een ‘bad’ day… Dan sliep ik onder schooltijd. Prima te doen.

Over mijn lijk. Veel te jonge mensen die gaan overlijden door deze ziekte. Ik ben er nog. Voor ons 👩‍👧‍👦 was mijn ziekte periode (gelukkig) geen trauma. Het heeft ons 👩‍👧‍👦 hechter gemaakt.