Ineens kreeg ik een bericht via de straat app. Er was een konijn gevonden. Opgevangen bij de overburen. Het konijn was angstig. Honden in the house. Arm beest.

Ik gaf aan dat wij nog een hok hadden. Die van onze Bob 🐇. Deze stond bij mijn vader. Hij kwam het hok meteen brengen. Andere mensen uit de straat gaven aan dat ze nog stro of voer hadden.

Uiteindelijk is het konijn aan de dierenambulance gegeven. Iemand miste waarschijnlijk een konijn. Jammer voor ons.

Wat missen wij Bob 🐇

Ik dacht al eerder dat ons 🐰 niet veel langer meer zou leven. Maar meneer was uiteindelijk toch weer vaak rise and shining. Als Eva met een vriendin beneden sliep baalden ze weleens van het kabaal van Bob. Dan probeerde hij uit zijn kooi te komen door de tralies op te eten. Nooit gelukt. Maar die herrie…

Gelukkig heeft Bob uiteindelijk niet lang geleden. Wij 👩‍👧‍👦 gunden hem de rust. Dag Bob. Dag kooi. Die hoek… leeg. Geen kabaal meer. Ik was zo gewend om komkommerschil in de kooi te leggen. En nog veel meer. Ons konijn leek wel een varken. Vrat alles op.

Toen Bob 🐇 net overleden was liet ik Dolf 🐈‍⬛ erbij. Geen reactie. Mevrouw 🐈‍⬛ lijkt nu zelfs op te fleuren… Erg lief. Aanhankelijk. Praat de hele dag. Ligt s’nachts op een kleedje heel stil naast mij.