Onze Bob is niet meer. Vanavond plotseling overleden. Maar als ik terug denk was er al iets langer iets aan de hand.

Gistermiddag legde ik rauwkost in het hok van Bob. Toen zag ik dat de cracker van de dag daarvoor er ook nog lag. Zijn lievelings snack. De drinkfles was nog vol. Oei. Dat is gek. Ik aaide Bob. Oh dear, de ribben staken uit. Dit zag je niet door zijn mega dikke vacht. Eva laten voelen. Niet best mam, zei ze.

Maar meneer liep nog rustig rond in het hok. Ging af en toe op zijn toilet zitten. Als je dan terug denk, afgelopen vrijdag werd ik nog gek van het gebijt op zijn kooi. Toen riep ik een paar keer; Bob, stil! Oeps, zondag en maandag geen herrie.

Bob werd kouder in zijn nek. Maar was nog steeds rustig. Ineens begon hij heel hard te gillen. Toen viel hij om. Toen hij eenmaal op zijn zij lag werd hij weer rustig. Af en toe ging zijn koppie omhoog. Ik aaide steeds in zijn nek en op zijn hoofd. Op een gegeven moment vond hij dat niet meer leuk. Ik legde een dekentje over hem heen.

Eva appte mij; mam, als hij dood is stuur je mij dan een app? Jazeker. Ineens ging Bob schoppen met zijn poten. Zijn bek ging open. Drie grote adem teugen en dat was het. Hij stopte met adem halen. Ik zag zijn hart nog even door kloppen. Dat was het dan. Einde Bobbert. Onze lieve huis konijn. Schat van een beest. Ruim zes jaar geworden.

Dit alles verliep heel snel. Dat gegil was even naar. Was heel kort. Daarna bleef hij heel rustig. Ik zat naast hem toen hij stierf.