Gistermorgen kreeg ik om 10:00 een app. Mam, wij gaan dood van de honger. Ok. Ik keek tv vanuit bed. Tijd om aan te kleden. Want iedereen die hier komt logeren weet dat je de volgende ochtend wentelteefjes krijgt. Werk aan de winkel. Heerlijk. Mijn eigen muziek klinkt dan uit de speakers. Dan ben ik helemaal in mijn element.

De jongens kwamen naar beneden. Maal drie. Ieder at zes wentelteefjes. Heerlijk om dan dat geklets aan te horen.

Om 16:30 moesten ze weg. Daan, Eva en ik gingen ergens eten. Indisch. Lekker. Als dank omdat wij op de kat van mensen hadden gepast afgelopen zomer. Prima deal. Ik had kroepoek gebakken. Drie soorten. Alles ging op. Het was zo gezellig. Kids aten ook goed. De twee jongens die daar ook waren kenden Daan en Eva. Scheelt. Extra gezellig.

Daan en Eva gingen iets eerder naar huis. Eva ging Engels leren. Lekker bezig in het weekend.

Ik kwam later thuis. Ik dacht; even kijken op Daan zijn kamer. Twee logees geweest. Wat zou de schade zijn? Viel mee. Lege flessen en schalen. Prima. Maar de airco stond aan. Serieus? Meneer koekepeer zit achter zijn computer met een winterjas aan en de airco aan. Dus ik zeg heel droog; misschien een idee om je jas uit te trekken? En de schuifpui te openen/rolluik op een kier te zetten? Gratis koude lucht. Mam, kan het wat zachter? Ze horen jou? Ik zei toen even niks meer. Maar mijn blik en gebaren zeiden genoeg. De airco mag alleen aan als de zon schijnt! Hoe vaak moet ik dat nog zeggen?