Dat zijn voor mijzelf warme herinneringen. Deze geef ik graag door. Heel vroeger woonde ik in een dorpje achteraf. In de school vakanties kwamen nichtjes van mij logeren of ik ging bij familie in Bennekom logeren. Dat was altijd zo gezellig.

Daan vroeg voor nu een vriend te logeren. Ik zag meerdere schoenen staan nadat ze heel lang buiten hadden gespeeld.

Even met Daan gesproken. Of er niet een maar twee mochten komen logeren. Ach ja. Een of twee? Wat is het verschil? Ik ben van het op de vrijdag logeren niet op de zaterdag. Daan heeft komende week geen toets. Ok dan. Voor een keer. Een uitzondering.

Ik vroeg aan een van de logeer vrienden van Daan; lust je wentelteefjes? Zijn ogen werden groot. Yes! Hoezo? Daan zei; dat is een traditie als vrienden hier logeren. Dan maakt mijn moeder wentelteefjes in de ochtend. Oftewel goedgekeurd.

Toen deze vriend van Daan vroeg of hij zaterdag hier mocht logeren zei ik; ik heb tuc kaasmaak gekocht. Hij zei; hoezo dan? Ik gaf aan dat ik dacht dat dit zijn lievelings was. Dat klopte. Maar hoe wist ik dat? Uhhhhh, ooit opgeslagen. Het eerste wat Daan zei; dat is mijn moeder. Die onthoud dat soort dingen.