Vanmorgen hoorde ik in het nieuws dat er in Gelderland in de middag een code geel werd afgegeven. Hagelstenen van wel 2 cm. Of je je auto onder een overkapping zou kunnen zetten.

Oh dear. Dat laatste heb ik niet. Twee dikke dekens liggen klaar. Mocht die hagel komen dan gooi ik deze dekens op de auto.

Een uur geleden keek ik op de weer site. Zag eruit als een grote drama. Zojuist keek ik weer. Niks aan de hand? Huh?

Het weer voorspellen is zo lastig. Dat hoor ik van meerdere experts. Ik ga hier dan ook niet over oordelen. Ik hoop vooral op dat het voor nu hier mee gaat vallen.

Dat zijn voor mijzelf warme herinneringen. Deze geef ik graag door. Heel vroeger woonde ik in een dorpje achteraf. In de school vakanties kwamen nichtjes van mij logeren of ik ging bij familie in Bennekom logeren. Dat was altijd zo gezellig.

Daan vroeg voor nu een vriend te logeren. Ik zag meerdere schoenen staan nadat ze heel lang buiten hadden gespeeld.

Even met Daan gesproken. Of er niet een maar twee mochten komen logeren. Ach ja. Een of twee? Wat is het verschil? Ik ben van het op de vrijdag logeren niet op de zaterdag. Daan heeft komende week geen toets. Ok dan. Voor een keer. Een uitzondering.

Ik vroeg aan een van de logeer vrienden van Daan; lust je wentelteefjes? Zijn ogen werden groot. Yes! Hoezo? Daan zei; dat is een traditie als vrienden hier logeren. Dan maakt mijn moeder wentelteefjes in de ochtend. Oftewel goedgekeurd.

Toen deze vriend van Daan vroeg of hij zaterdag hier mocht logeren zei ik; ik heb tuc kaasmaak gekocht. Hij zei; hoezo dan? Ik gaf aan dat ik dacht dat dit zijn lievelings was. Dat klopte. Maar hoe wist ik dat? Uhhhhh, ooit opgeslagen. Het eerste wat Daan zei; dat is mijn moeder. Die onthoud dat soort dingen.