Wat heb ik toch een fantastische familie. Gisteren gingen wij naar het Landje. Dat stukje bos van ons. Nou ja, bos. Veel gekapt. Best wel kaal nu. Lang niet geweest. Mijn vader en broer gingen vroeg. Met de klepelmaaier een pad maken naar achteren. Anders kon je er met de auto niet doorheen. Zoveel onkruid en nieuwe scheuten van bomen.

Ik nam een vriendin mee. Burn out. Moest er even uit. Dan is het landje de beste plek. Die rust. Of dingen doen zoals wandelen die je hoofd leeg maakt.

Op een gegeven moment gingen we met z’n allen walnoten zoeken. Nou ja, Corrie hield de tas vast en ik heb twee noten gevonden. De rest bloed fanatiek. Ik gilde weer eens omdat ik bijna een kikker aanraakte. Cor en ik moesten lachen. Wij zijn echte natuur mensen 😂. Lekker op je luie r..t buiten zitten en vooral niks doen. Al die beesten namen die voorbij kwamen zoals een bonte specht. Schiet mij maar lek. Ik herken geen een bijzonder vogeltje. Maar ja, de tas weer gevuld met walnoten. Die twee walnoten bomen zijn 14 en 15 jaar oud. De placenta van Daan en Eva na hun geboorte daar begraven en een walnoot boom erop gezet. Leuke herinnering. Ze doen het super.

Mijn oom kan heerlijk mopperen. Iedereen ligt altijd in een deuk. Samen met mijn broer die hem opjut, komen er vele discussies. Zo ook de enigste populieren boom die wij hebben laten staan werd een discussie punt. Er stond teveel rommel omheen. Mijn tante ging het gesprek filmen. Ze zei al; ik kan wel vlogger worden met deze gesprekken. Word ik stinkend rijk. Op een gegeven moment zei mijn tante; vloog daar nou een boomstam door de lucht? Whahaaa, zou wel heel toevallig zijn. Deze werd gegooid. Van een afstand is het zo genieten om de familie zo samen te zien en de gesprekken te horen.

Mijn vriendin Corrie kwam helemaal tot rust. Veel gelachen. Is ook goed voor een mens. De perfecte therapie.