Deze is vandaag. Iemand in de straat app vroeg of mensen hier nog iets mee gingen doen. Nope. Allemaal mensen die volwassen kinderen hebben. Deze kinderen wonen soms zelfs niet meer thuis.

Halloween? Een paar jaar tot een jaar geleden werd hier weinig tot aan niks gedaan. Weer een hype vanuit Amerika. Ach, je kan hier iets van vinden. Zo was ik ook. Maar als ik dan hoor dat een meisje in de straat met haar vriendin zo graag langs de deuren wilde gaan. Ik stuurde een bericht in de straat app dat ik gratis snoep wilde leveren bij mensen. Geen reactie. Prima. Dit is ook iets van deze tijd. Ieder voor zich. Een burendag leeft niet meer. Zo ook dit. Ik zou zeggen, heb iets voor je buurt over. Helaas. Prima.

Ik verstopte twee maal snoepjes in een plastic nep pompoen. Lampje erbij. De meiden mochten hier aanbellen. Een verlichte doodshoofd hing aan de deur. De snoepjes in de nep pompoen hadden ze ook al gevonden in andere tuinen. Hoe leuk is dat? Kleine moeite. Kinderen blij. Later belde nog een groepje aan. Vriendjes en vriendinnetjes van dit meisje. Super leuk.

Afgelopen zaterdag liep ik mee in een optocht ivm Halloween. Super leuk.

Eva ging naar een vriendin die een Halloween feest gaf. Helaas ging haar BFF op het laatst niet mee. Ik was even bang dat Eva daardoor niet zou gaan. Maar slimme Eva vroeg een andere bekende haar op te halen. Gelukt. Eva kende maar drie van de achttien personen. Toch had zij het leuk.

Ik vroeg aan de ouders van de feestganger of Eva iets mee kon nemen. Het antwoord was: iets te eten en of drinken. Eva nam een fles cola mee, Halloween chips en lollies.

Ondertussen kon ik haar niet meer bereiken. Ze had iets fouts gedaan op haar mobiel. Er werd een puk code gevraagd. Ik appte dit door aan haar vader. Deze wist gelukkig de code. Doorgestuurd naar een ouder van het feest. Geen idee wat er mis ging. Eva was nog steeds niet te bereiken. Ik wist dat het feest om 22:00 afgelopen zou zijn. Gelukkig ging om 20:45 de bel. Eva stond voor de deur. Het was een leuk feest. Fijn dat ze toch was geweest. De tas van Eva die ze mee naar het feest nam bracht zij ook maar huis. Een halve fles cola, beetje chips en lollies. Pffff. Die had ze echt wel achter kunnen laten. Maar ja. Een Eva actie. Goed bedoeld. Super aardig van Eva.

Gistermorgen kreeg ik om 10:00 een app. Mam, wij gaan dood van de honger. Ok. Ik keek tv vanuit bed. Tijd om aan te kleden. Want iedereen die hier komt logeren weet dat je de volgende ochtend wentelteefjes krijgt. Werk aan de winkel. Heerlijk. Mijn eigen muziek klinkt dan uit de speakers. Dan ben ik helemaal in mijn element.

De jongens kwamen naar beneden. Maal drie. Ieder at zes wentelteefjes. Heerlijk om dan dat geklets aan te horen.

Om 16:30 moesten ze weg. Daan, Eva en ik gingen ergens eten. Indisch. Lekker. Als dank omdat wij op de kat van mensen hadden gepast afgelopen zomer. Prima deal. Ik had kroepoek gebakken. Drie soorten. Alles ging op. Het was zo gezellig. Kids aten ook goed. De twee jongens die daar ook waren kenden Daan en Eva. Scheelt. Extra gezellig.

Daan en Eva gingen iets eerder naar huis. Eva ging Engels leren. Lekker bezig in het weekend.

Ik kwam later thuis. Ik dacht; even kijken op Daan zijn kamer. Twee logees geweest. Wat zou de schade zijn? Viel mee. Lege flessen en schalen. Prima. Maar de airco stond aan. Serieus? Meneer koekepeer zit achter zijn computer met een winterjas aan en de airco aan. Dus ik zeg heel droog; misschien een idee om je jas uit te trekken? En de schuifpui te openen/rolluik op een kier te zetten? Gratis koude lucht. Mam, kan het wat zachter? Ze horen jou? Ik zei toen even niks meer. Maar mijn blik en gebaren zeiden genoeg. De airco mag alleen aan als de zon schijnt! Hoe vaak moet ik dat nog zeggen?

Vanmorgen hoorde ik in het nieuws dat er in Gelderland in de middag een code geel werd afgegeven. Hagelstenen van wel 2 cm. Of je je auto onder een overkapping zou kunnen zetten.

Oh dear. Dat laatste heb ik niet. Twee dikke dekens liggen klaar. Mocht die hagel komen dan gooi ik deze dekens op de auto.

Een uur geleden keek ik op de weer site. Zag eruit als een grote drama. Zojuist keek ik weer. Niks aan de hand? Huh?

Het weer voorspellen is zo lastig. Dat hoor ik van meerdere experts. Ik ga hier dan ook niet over oordelen. Ik hoop vooral op dat het voor nu hier mee gaat vallen.

Dat zijn voor mijzelf warme herinneringen. Deze geef ik graag door. Heel vroeger woonde ik in een dorpje achteraf. In de school vakanties kwamen nichtjes van mij logeren of ik ging bij familie in Bennekom logeren. Dat was altijd zo gezellig.

Daan vroeg voor nu een vriend te logeren. Ik zag meerdere schoenen staan nadat ze heel lang buiten hadden gespeeld.

Even met Daan gesproken. Of er niet een maar twee mochten komen logeren. Ach ja. Een of twee? Wat is het verschil? Ik ben van het op de vrijdag logeren niet op de zaterdag. Daan heeft komende week geen toets. Ok dan. Voor een keer. Een uitzondering.

Ik vroeg aan een van de logeer vrienden van Daan; lust je wentelteefjes? Zijn ogen werden groot. Yes! Hoezo? Daan zei; dat is een traditie als vrienden hier logeren. Dan maakt mijn moeder wentelteefjes in de ochtend. Oftewel goedgekeurd.

Toen deze vriend van Daan vroeg of hij zaterdag hier mocht logeren zei ik; ik heb tuc kaasmaak gekocht. Hij zei; hoezo dan? Ik gaf aan dat ik dacht dat dit zijn lievelings was. Dat klopte. Maar hoe wist ik dat? Uhhhhh, ooit opgeslagen. Het eerste wat Daan zei; dat is mijn moeder. Die onthoud dat soort dingen.

Bovenstaande is een wijk in de Rietkampen. In mijn wijk leeft totaal geen Halloween. Prima. Maar daar dus wel. Ik zag dit en dacht; Ik ga daar naartoe. Verkleed. Ik was meer dan welkom.

Wat een genot om al die kinderen te zien. Echt heel veel. De een vond mij ok en de ander heel erg eng. Ikzelf twijfelde of ik mijn masker op zou zetten. Ouders riepen; yes, natuurlijk. Moet je doen. Maar na twee huilende kinderen dacht ik; kijk naar mij (kan eng zijn) en het masker in mijn hand. Dat verliep beter.

Volgend jaar krijg ik een rol. Super leuk. Misschien kan ik Eva en vriendinnen charteren.

Eva had afgelopen maandag en dinsdag twee studie dagen. Heerlijk om bij te komen van vakantie 🫣.

De maandag gingen wij naar de dierentuin met opa en oma. De dinsdag ging ik met Eva kijken naar schoenen in het centrum. Dat laatste niet gevonden. Maar inmiddels ben ik vele tips rijker. Gaat goed komen. Ik was ook in het centrum omdat ik gratis stoepkrijt mocht ophalen. Dit was voor mensen met een buurtkastje. Super leuke winkel. Aan het begin van de winkelstraat met producten van de Veluwe. Eva en ik stapten daar naar binnen. Een beetje rond gedraaid. Toch maar gevraagd naar het stoepkrijt. Oh zei een meneer, maar natuurlijk krijg jij dit mee. Tien dozen wel te verstaan. Oei. Dat was best wel zwaar. Maar helemaal leuk. Ik heb de helft doorgegeven aan een andere buurtkast in Wageningen.

In de avond begon ik op tijd met Eva met een tas in te laten pakken voor school. Overdag al de powerbank en laptop op laten laden. Daarna nog even chillen op de bank. Om 21:00 moest mevrouw naar bed. Zegt ze ineens; ik heb geen wiskunde boek. Huh? Kom je nu mee. Lekker dan.

Ik ben dan bang voor min punten. Zo stom. Dat is natuurlijk haar probleem. Daan keek tussen zijn boeken. Lag het niet. De logeertas. Ook niet. Pffff. Ms heb ik het boek wel weg gegooid tussen de tijdschriften. Ik op de kop in de papier kliko. Niks. Nou, schiet mij maar lek.

Een app gestuurd naar haar vader met de mededeling, Eva krijgt een min punt. Dan weet je dat nu maar. Boek kwijt. Oh, zei hij, die ligt hier hoor. 😅

De volgende dag ging Eva haar standaard ritme eraan. Moeilijk voor een autist. Ze moest eerder de deur uit. Een boek ophalen bij haar vader. Gelukt. Eind goed al goed.

Daarna zag ik dit.

Ooit zag Eva hele mooie schoenen. Best wel aan de prijs. Twijfel de twijfel. Wij gingen ervoor. Besteld. Het duurde maanden en maanden voordat wij een bericht kregen. Het zal toch niet? Gelukkig niet. De schoenen kwamen binnen. Super mooi. Eva helemaal blij. Ikzelf vond en vind dat deze schoenen best snel slecht werden. Voor zo’n merk? Zo’n bedrag? Eigenlijk weet ik wel zeker dat ik erin getuind ben. Iets met een China….Prima. Een goede levensles.

Sinds die tijd kijk ik anders maar websites. Voor Daan op het oog mooie schoenen gevonden. De site zag er super uit. In het Nederlands. Een vriendje van hem had ze ook daar besteld. Na deze besteld te hebben kreeg ik elke week een app van mijn zoon; mam. Zijn de schoenen al binnen? Nope. Nope.

Afgelopen maandag zag ik ineens dat het geld terug gestort was. Dus helaas geen mooie schoenen. Ik was super blij dat ik mijn geld niet kwijt was. Geprobeerd om met iemand van deze site in contact te kunnen komen. Voorheen makkelijk. Nu niks. Geen telefoon nummer of mail verkeer beschikbaar. Waarschijnlijk ook weer failliet. Net zoals een BCC of een big bazaar. Ik hoorde van dit laatste bedrijf dat zij afgelopen maandag of dinsdag failliet werden verklaard. Eva en ik waren daar dinsdag. Alles was al weg. Te biza(a)r voor woorden.

Ondertussen mis ik veel winkels. Voorheen als je in Ede rondliep kon je van alles aan stoere (sport) schoenen passen. Alles is weg. Zelfs mijn dochter gaf al aan als zij om zich heen keek naar de ‘winkels’ mam, ook al te huur. Nog meer te huur. Wij hadden het nog over een Turkse pizza winkel en …. Zo jammer dat dit allemaal verdwenen is.

Maar voor nu de vraag. Hoe bestellen jullie de schoenen van je kinderen? Ik ben van het passen en even zien. Is er ergens een zaak waar dit nog mogelijk is?

Daan is inmiddels alweer 15 jaar. Een van de grootse/langste personen in onze familie. Alleen oudere neef Bas is nog steeds langer.

Het schema van mijn ex wat betreft de kinderen liep in de vakantie anders. Hij had een volle week vakantie met zijn nieuwe gezin gepland. Hoe leuk is dat. Ik vond het vooral leuk om de foto’s te delen van de kinderen van hun moment van de dag. Zo genoten wij allen een beetje mee. Naderhand hoorde ik de verhalen erbij. Grappig hoe ze deze vakantie hadden ervaren. Totaal verschillend. Voor mij ook bijzonder dat dit precies andersom was van wat ik had verwacht.

Na de herfstvakantie had ik de kinderen ineens in een ander weekend. Prima. Maar daarna waren het wel mijn werkdagen. Oh dear. Hoe dan? Daan wordt wel wakker van een wekker en smeert zijn eigen brood, pakt zijn tas in, deur op slot etc.

Maar Eva… die wordt nog steeds niet wakker van een wekker. Maar wat een geluk. Zij had twee studie dagen na de herfst vakantie. Dag een was ik nog vrij. Super uitje gehad met Eva en mijn ouders. Wij hadden vrij kaarten gekregen voor de dierentuin.

Voor het eerst liet ik Daan zijn wekker zetten met alle verantwoordelijkheden alleen. Natuurlijk werd hij al eerder wakker van de wekker. Ik hoorde hem een half uur voordat de wekker afging al naar beneden gaan. Heerlijk om dit aan te horen. Om 8:05 hoorde ik hem maar zijn fiets lopen en de deur op slot doen. De kat begon te mauwen. Die kwam van een nacht buiten zijn naar binnen en wilde in de woonkamer brokjes eten. Maar Daan had deze deur dicht gedaan. Logisch. De verwarming stond aan. Ik ging naar beneden en deed de deur open. Ik zag een bord op het aanrecht staan met een stukje komkommer. Te leuk. Meneer had een broodje gezond gegeten. Broodje uit de oven, sla 🥬, komkommer 🥒, etc. Heerlijk om te zien.

Dit alles begon bij door mijn oma. Ik had een lievelings oma. Toen ik jong was ging ik bijna elke vrijdag bij haar op visite. Opa leefde toen ook nog. Als ik een keer niet was geweest en dus een week later kwam kreeg ik standaard te horen; leef je nog?

Later toen opa niet meer leefde ging iedereen in de familie die niet op vrijdag werkte op de koffie bij oma en ome Henk. De kinderen die nog niet naar school gingen ook. Zo leuk dat je daardoor de groei zag van de kleintjes die inmiddels allemaal groot zijn. In de zomer zaten we in de tuin. Soms werd daar na 12:00 een glas wijn gedronken. De broodjes met ei werden ook soms geserveerd. Altijd gezelligheid. En toen was oma er niet meer. Nog steeds bestaat de koffie date. Door corona werd het een groeps video gesprek. Prima.

Hoe kom ik nu bij vrijwilligers werk? Toen mijn oma overleed had ik tijd over. Ik ging toen naar Berinchem. Een bejaardentehuis. Die bestaan inmiddels helaas niet meer dankzij onze regering. Jammer. Zou veel eenzaamheid en krapte op de huizenmarkt oplossen. Maar ja, ik ging daar naar de balie en zei; is hier een eenzame ouder die geen familie heeft? Ik kreeg een mevrouw toegewezen. Het was altijd erg leuk om bij haar op visite te komen. Op een gegeven moment overleed zij. Daan werd toen geboren. Mijn extra tijd over was er niet meer. Inmiddels kunnen de kids zichzelf aardig redden. Ik gaf mij op bij het Toon Hermanshuis. Gisteren een cursus gehad. Officieel zijn dit drie vrijdagen voordat je je vrijwilliger mag noemen. Om buddy te zijn voor iemand met een vreselijke ziekte of om gastvrouw te zijn op de poli oncologie. Ik krijg natuurlijk nooooooooit vrij van werk op de vrijdag. Dus de eerste cursus dag heb ik al gemist. Gisteren de tweede meegemaakt. De volgende, over twee weken ga ik door werk ook missen. Maarrrr, ze hebben over mij vergaderd. Ik spreek mensen die kanker hebben die geopereerd gaan worden door mijn werk. Ikzelf heb kanker gehad. Mijn moeder heeft een naar stadium van kanker. Oftewel, ik ben een kenner. Ik ben hierbij geslaagd voor de cursus.

Eerst zou ik ingezet worden als buddy. Maar ze hebben een tekort aan gastvrouwen en mannen in de Gelderse Vallei. Prima. Zet mij daar maar in. Kan ik mijn ouders een kop koffie geven als mijn moeder daar weer eens naartoe moet.