Gisteren was ik aan het werk. Dan kijk ik niet de hele tijd op mijn telefoon. Toen ik een keer keek zag ik berichten van Eva.

Mam, mama, mam. Is de deur op slot?

Dan antwoord ik met: ja, Waarom? Ik ben aan het werk.

Oh, nee. Gwn.

Door dat gewoon… heb ik al een soort van niet pluis gevoel. Let it go. Lekker gewerkt. Eenmaal thuis was de voordeur niet op slot. Grrrr. Op het aanrecht lag een nagelknipper. Nagels in de wasbak. Ok. Eva was here.

Rond 17:00 haalde ik Daan en Eva op bij hun vader. Ze mochten mee naar de verjaardag van mijn moeder. In de auto komen er altijd gesprekken. Zo grappig. Eef, ben jij bij mij thuis geweest. Uh, ja, hoe weet jij dat? Nou, de deur was niet op slot. Heb jij je nagels geknipt? Mam, hoe weet jij dat? Er lagen nagels en een nagelknippers op het aanrecht. Ooow.

Waarom deed je de deur niet op slot? Ik had het eerste uur vrij en dacht, even mijn nagels knippen. Bijzonder dat ze dit niet bij haar vader doet. Maar ja, een autist. Op de woensdagen worden hier meestal de nagels geknipt. Vond Eva afgelopen week niet nodig. Schijnbaar twee dagen later wel. Dat doe je nu eenmaal hier. Prima.

Mevrouw is van de getallen. 8:50 moest ze richting school gaan. Was het ineens 8:53. Paniek! Dus hop hop de deur uit. Geen (tiende ve seconde) tijd om de voordeur op slot te draaien.