Eva ging gistermorgen naar school. Tot 15:30 had ze school. Oei, dat is wennen. In de brugklas had ze nooit langer les dan tot 13:50. Voor een autist is dit heftig/kwestie van wennen. Komt wel weer goed. Kost gewoon tijd.

S’morgens gaf ik Eva een knuffel. Nog geen kus ivm (einde?) krentenbaard. Ik zei tegen haar; tot vanmiddag lieverd. Zegt Eva; tot vanavond. Whahaaa, dat zegt genoeg. Een in haar ogen een te lange dag, oud patroon weg, enorm wennen.

Toen ze vorige week met zichtbaar ingedroogde korsten op school liep zei ze; mam, ze lachen mij uit. Ik zei toen; lach je lekker terug. Zeg mevrouw, maar dit is niet om te lachen. Oh ja, ze neemt alles echt letterlijk.