Dit is echt te leuk/bijzonder.

Donderdagavond. Ik was gelukkig thuis. Belt ineens een meisje aan. Samen met een vriendin hadden ze tassen vol verse groenten en melk. Of ik dit kon gebruiken voor het buurtkastje? Maar natuurlijk. Ik herkende haar. Haar moeder had voorheen ‘mijn’ buurtkastje. De moeder was aan het werk. Ik was thuis. Deze lieve jonge dame zag dat er bij de kerk eten uitgedeeld werd. Zij vroeg of ze iets mocht meenemen voor het buurtkastje. De mensen van de kerk gaven haar veel mee. En zo werd mijn kast gevuld met veel vers. Een briefje erin met; bel even aan als je melk kan gebruiken. Dat laatste gebeurd eigenlijk nooit. Mensen durven denk ik niet aan te bellen. Jammer. Schroom niet. Maar uiteindelijk raak ik alles wel kwijt. Hier wordt niks weg gegooid.

De kerk had schijnbaar ook naar een 06 nummer gevraagd. Deze had zij gegeven. Dus wie weet komt hier nog meer uit voort/een samenwerking. Hoe leuk is dat?

Ondertussen had ik berichten ontvangen dat ik via Facebook, stop voedselverspilling, te vaak, te snel reageerde. Dat ik dit gebruikte voor mijn kastje. Dat daardoor mensen die dit eten konden gebruiken mis grepen. Ik had een vermoede van wie allemaal. Deze mensen een privé bericht gestuurd via messenger. Zo ook een foto van al het vers. Geweldig, ze wilden wel vers op komen halen. Ik ben niet in discussie gegaan dat ik het vermoeden had dat ze hadden geklaagd. Ik hou daar niet van.

Ik merk dat vers maar matig op wordt gehaald. Weten mensen zich hier geen raadt mee? Is het koken… te duur. Pakjes en zakjes zijn zo weg. Bijzonder. Gelukkig reageerden de mensen waarvan ik denk dat ze over mijn hebzucht hebben geklaagd positief. Ze wilden graag vers halen. Een persoon gaf aan te koken voor iemand die niet meer kon koken. En iemand die het geld niet had. Dus uiteindelijk is nu iedereen blij. Ik dat alles niet verspild wordt. De mensen die ws hadden geklaagd dat ze alsnog ‘verse’ boodschappen kregen om te koken voor anderen. Zo is het cirkeltje weer rond. Iedereen tevreden zonder dat iets weg gegooid wordt.

Dit gaat de laatste tijd goed. Er wordt best veel eten erin gezet. Zo leuk.

Ik vond het zo grappig dat ik champignons overhad. Daar zette iemand mix bij voor champignon soep. Najaa. Wat een toeval.

Thee, sap, pesto en snoepjes lagen ineens in het kastje. Zo ook koekjes. Ik zag een pak liggen met los verpakte koekjes. Een koekje was van een van de losse verpakking aangebroken. Dat is toch gek? Dan trek je een verpakking open, neem je een hap en dan leg je de rest in het kastje. Die snap ik even niet. Maar ja. Let it go.

Ik heb nog meerdere courgettes liggen. Deze zijn iets te groot om op te bakken. Maar voor soep zijn ze perfect.

Mijn broer heeft mega veel pompoenen 🎃. Hier ga ik ook nog wat mee doen. Een hele pompoen 🎃 is een mega grote pan soep. Misschien ga ik ze in stukken verdelen. Zo heeft iedereen wat.

Gister morgen mocht ik na een weekend dienst aan het infuus.

Heerlijk relaxed lag ik op een bed op de dagbehandeling. Ik kreeg een kop koffie en twee glazen water(deze laatste waren verplicht). Prima.

Mijn temperatuur was voordat ik het infuus kreeg 35,6. Daarna 36,9. Oh dear.

Ik voel vandaag dat ik net niet lekker ben. Het is wat het is. Ik ga werken. Dan maar met rode konen. Ik mis zo een extra dagje vrij van werk. Dat geeft je zoveel energie. Helaas lukt dit voorlopig niet.

Zoon Daan ging afgelopen vrijdag naar de tweede kamer in Den-Haag. Super leuk dacht ik.

Meneer vond de busreis heel gezellig. Prima. Zo hoort het ook. Daarna moesten ze dus Den-Haag in richting tweede kamer. Ik vraag altijd om foto’s op zo’n dag. Voorheen toen meneer naar de Efteling ging met school kreeg ik foto’s van een wachtrij voor een attractie en een van het eten. Tja….

Nu kreeg ik weer zo’n foto…..

Je raadt nooit waar dit was. De Mac Donalds 🙈. Ik had van te voren al begrepen dat ze hier mochten lunchen op eigen kosten. Daan kreeg extra geld mee voor als hij zag dat iemand niks ‘kon’ bestellen. Dat heeft mij een broodje kip burger gekost. Helemaal prima.

Daarna kwamen de betere foto’s 🙈😂.

Wederom fantastische foto’s. Typisch Daan. Mijn broer moest hierom lachen. Hij zei; bij de wedstrijd van Vitesse zei Daan een keer; oh ja, misschien moet ik een foto maken. Klik en klaar. Weg telefoon. Deze foto werd met niemand gedeeld.

Gisteren was ik aan het werk. Dan kijk ik niet de hele tijd op mijn telefoon. Toen ik een keer keek zag ik berichten van Eva.

Mam, mama, mam. Is de deur op slot?

Dan antwoord ik met: ja, Waarom? Ik ben aan het werk.

Oh, nee. Gwn.

Door dat gewoon… heb ik al een soort van niet pluis gevoel. Let it go. Lekker gewerkt. Eenmaal thuis was de voordeur niet op slot. Grrrr. Op het aanrecht lag een nagelknipper. Nagels in de wasbak. Ok. Eva was here.

Rond 17:00 haalde ik Daan en Eva op bij hun vader. Ze mochten mee naar de verjaardag van mijn moeder. In de auto komen er altijd gesprekken. Zo grappig. Eef, ben jij bij mij thuis geweest. Uh, ja, hoe weet jij dat? Nou, de deur was niet op slot. Heb jij je nagels geknipt? Mam, hoe weet jij dat? Er lagen nagels en een nagelknippers op het aanrecht. Ooow.

Waarom deed je de deur niet op slot? Ik had het eerste uur vrij en dacht, even mijn nagels knippen. Bijzonder dat ze dit niet bij haar vader doet. Maar ja, een autist. Op de woensdagen worden hier meestal de nagels geknipt. Vond Eva afgelopen week niet nodig. Schijnbaar twee dagen later wel. Dat doe je nu eenmaal hier. Prima.

Mevrouw is van de getallen. 8:50 moest ze richting school gaan. Was het ineens 8:53. Paniek! Dus hop hop de deur uit. Geen (tiende ve seconde) tijd om de voordeur op slot te draaien.

Van de week belde mijn oncoloog naar mij. Over mijn bloedwaarden. Deze moeten goed zijn om volgende week een infuus te krijgen ter versterking van mijn botten. Er week een getal iets af. Gelukkig nog niet heel ernstig. Infuus gaat door. Maar dan ga je door op Google. Tja. Kan gelukkig onschuldig zijn….. Ik voel mij super goed, dus het zal wel meevallen. Ik moet nu extra eieren en melk producten eten. Geen straf.

Ik heb zo’n fijne oncoloog. Mijn moeder zit ook bij hem. Wij zijn zijn eerste moeder en dochter samen.

Hij noteert alles. Hij vroeg hoe het nu ging met Eva na haar rug operatie. En Daan. En mijn moeder…. Dat is toch te lief?

Over mijn moeder wist ik even niet veel positiefs te melden. Behalve dat ze nooit zeurt. Er helemaal voor gaat. Maar het nu toch heel langzaam achteruit lijkt te gaan. De oncoloog zelf was nog heel positief over alle uitslagen. Fijn. Dat geeft de burger moed.

Vandaag mag mijn moeder weer een kaarsje extra uitblazen. Wie had dat gedacht!

Ik haal mijn kinderen vandaag na een werkdag op bij hun vader. Daar is hij gelukkig heel soepel in. Daarna gaan de kinderen (mijn broer en ik) en kleinkinderen genieten van het eten bij mijn ouders op de verjaardag van mijn moeder.

Happy birthday mam.

Eva ging gistermorgen naar school. Tot 15:30 had ze school. Oei, dat is wennen. In de brugklas had ze nooit langer les dan tot 13:50. Voor een autist is dit heftig/kwestie van wennen. Komt wel weer goed. Kost gewoon tijd.

S’morgens gaf ik Eva een knuffel. Nog geen kus ivm (einde?) krentenbaard. Ik zei tegen haar; tot vanmiddag lieverd. Zegt Eva; tot vanavond. Whahaaa, dat zegt genoeg. Een in haar ogen een te lange dag, oud patroon weg, enorm wennen.

Toen ze vorige week met zichtbaar ingedroogde korsten op school liep zei ze; mam, ze lachen mij uit. Ik zei toen; lach je lekker terug. Zeg mevrouw, maar dit is niet om te lachen. Oh ja, ze neemt alles echt letterlijk.

Afgelopen zondag dacht ik echt; ik stop ermee. Waarom? Ik zag twee (dikke) dames het hele kastje in een keer leeg halen. Misschien haalden zij eten voor de hele buurt. Maar ja. Toch voelde dit niet goed voor mij.

De dag daarna zag ik een moeder met kleine kids hier op de stoep met hun fiets stopen. Een grote zak appels en nog meer werd in het buurtkastje gestopt.

Tja. Er zijn altijd mensen die misbruiken van. Mijn overburen gaven aan dat meneer post.nl ook altijd kijkt. Als er sap is pakt hij deze. Lekker makkelijk.

Moet ik dan stoppen met het kastje? Lastig lastig. Zoals ik al aangaf wilde ik dit het weekend doen. Maar zo bijzonder. Op zo’n moment krijg je een tas met eten van de overburen. Een e-mail van de Riedl. Dingen op de datum, of ik dit kan gebruiken. Maar jazeker! Zeker voor de winkel. En altijd voor mijn buurtkastje. Daarna nog een mail van een camping. Snacks etc, die zij normaal de kliko in gooien. Wederom welkom.

Hier gaat niks verloren. Of het gaat naar onze winkel zonder kassa of mijn buurtkastje. En op de maandag, woensdag en vrijdag gaat alles op bij thuis in zuid.

De kliko blijft leeg. Hoe fijn is dat? Stop voedselverspilling!

Ik ben dol op ons zwembad. Die aanblik als ik uit mijn keukenraam kijk. Het ultieme gevoel van zomer.

De pomp kost niet veel wat energie betreft. De verwarming, hoe lekker ook, heb ik afgelopen zomer niet aangehad. Scheelt heel veel energie.

Maar er is een tijd van komen en gaan. Elke keer zag ik weer warm weer in het vooruitzicht. Dus het zwembad bleef. Dit weekend mooi weer. Zaterdag het eerste laag eraf gehaald. Lekker in de zon laten drogen. Zondag de tweede laag. Daarna…..

4 september was Eva jarig. Er kwam familie op visite. Zo ook mijn schoonzus. Die had gekke plekken in haar gezicht. Geen idee waarom. Er werd voor de zekerheid niet gekust voor een verjaardag maar omhelst. Voelde prima. In corona tijd durfde je niet eens op de wang te kussen. En ach, waarom die drie kussen? Na de feestdagen is iedereen daardoor ziek.

Zo grappig als je dingen vanuit Amerika ziet. Dan dacht ik altijd, pfff, bijzonder volk. Maar zij begonnen met een omhelzing ipv kussen. Zo gek nog niet.

Een paar dagen na de verjaardag van Eva klaagde ze over haar lippen. Of wij lippenbalsem hadden? Er ging nog geen lichtje bij mij branden. Ik gaf haar deze en gaf aan dat ze niet te vaak moest gaan smeren.

Een dag later had ze gekke rode plekken rond haar mond. Het brande ook enorm. Tja, ook gordelroos of …. Ik twijfelde enorm. Gebeld met de huisarts. Deze bekeek de foto’s. Dacht aan krentenbaard. Zalf gekregen. Ik was aan het werk. Mijn vader haalde de zalf op. Eva ging meteen smeren.

Ondertussen kreeg ik van Eva appjes dat ze op school rondliep met haar hand voor de mond of in de pauze op het toilet zat. Ze wilde niet gezien worden.

De volgende ochtend keek ik naar haar. Dikke lippen. Mooi hoor. Niks voor hoeven te betalen. Voor schooltijd ging ze weer smeren. Ze zwol helemaal op. Oh dear. Huisarts weer gebeld. Anti allergie tablet genomen. Ze mocht er zelfs twee. Advies was uiteindelijk zinkzalf. Ik had dit al eerder gelezen op net internet. Gedaan. En binnen een dag werd het beter.

Maar ja, ik had een vrije dag, kids op school…. dacht ik. Nu was Eva thuis. Huiswerk? Ze had drie vakken die dag. Daar zou ze ook huiswerk voor krijgen. Nou, Eva, ga maar zitten. Jij gaat dit maken. Een deel snapte ze niet. Ik heb geprobeerd iets uit te leggen. Lastig. Ik doe het anders dan haar docenten. Klopt niet met haar autisme brein. Pff.

En dan de teleurstelling. Eva zou gisteravond met ‘nieuwe’ vriendinnen gaan zwemmen. Disco zwemmen. De meiden zouden voor het eerst haar litteken zien van haar rug operatie. Een overwinning. Eva mocht niet zwemmen met een krentenbaard. Wat was ze verdrietig.