Onze Dolf 🐈‍⬛ mag in de nacht niet naar buiten. Maar soms, ze heeft het steeds meer door, komt ze niet naar binnen als ik haar roep.

Kids waren bij hun vader. Ik had de deur open. Hoorde ik ineens een gegil. Even dacht ik aan een kikker 🐸. Deze gilt enorm als ze zich bedreigd voelen. Toch klonk het anders. Ik ging kijken. Chips! Het was een lief musje. Dolf weg geschopt (op een ok manier). Over het musje legde ik een maatbeker. Daarop een anti vlieg wind molentje. Ik dacht, laat het beestje even met rust. Kijken of ze nog leeft….. Het zag er namelijk dramatisch uit.

Klabats. Ik weer naar buiten. Dolf ging voor het musje. Windmolentje was opgegooid, kapot. Grrrr. Musje lag nog onder de maatbeker. Doei Dolf! Welkom lief musje.

Ze leefde nog. Oh dear. Wat te doen? In eerste instantie lag ze op mijn buik. Opwarmen. Chillen. Oei, wat ging dat hartje tekeer. Niet goed. Pijn? Angst?

Ik legde mevrouw op een gegeven moment op een beetje warme kersenpit kussen in de gootsteen op het toilet. Voer erbij en wat water.

Ze lag er prima bij. De volgende morgen deed ik de deur open van het toilet. Dolf stond naast mij. Oeps. Mevrouw op de drempel. Dolf weg geduwd. Ging madam ineens vliegen. De woonkamer in. Neeeeee.

Gevangen met een handdoek. Fijn om te weten dat haar vleugels niet gebroken waren. Op internet gekeken naar een mus met een gebroken poot. Zij konden dit overleven…..

Eva kwam. Mocht van haar vader. Ze pakte Pietepiet op.

Pietepiet was heel rustig bij Eva.

Ze kwam helemaal tot rust. En ineens; dood.

Ze spreidde nog even haar vleugels en daarna was het gedaan.

Eva en ik hebben Pietepiet begraven. Terug in de natuur gelegd.