Ze zijn er weer! De vliegende mieren.

Op de een of andere manier heb ik van mijn vader mee gekregen dat deze dood moeten. Als ik nu nadenk zou ik zeggen, het is de natuur. Maar vanuit vroeger dacht men; ze moeten ‘dood’.

Ik zie ze nu dus vliegen. Tjee. Wat nu? Accepteren? Of doden?

Ik hoorde de achterbuurvrouw gillen. Ze zijn er weer! Maak ze dood.

Wat doen jullie?

Dolf boeit het niet.

Ik krijg veel berichten. Niks doen. Gaan vanzelf dood. Klopt. Maar de mieren die achter blijven…. Voorheen had ik er veel. Altijd in het voorjaar op een bepaalde plek mijn woonkamer in. Voordat die weg waren. Waarschijnlijk kwamen ze op het geknoeide eten af van mijn toen kleine kids.

Mijn vader klaagt over stenen die verschuiven door de mieren. Dat is natuurlijk minder leuk.