Wat een dag. Vanmorgen ging ik naar mijn psycholoog. Even de laatste puntjes op de I zetten bij deze fijne dame. Wat bof ik met haar. Ik rijd de straat uit en moet wachten op een auto van rechts. Achter mij rijd een Volkswagen bedrijfsbus. Hoge grote bus. Hij remt niet 😱. En klabam, hij rijdt vol op mijn auto in. Een klap. Ik vlieg naar voren bijna op de auto die van rechts kwam. Ik zie die mevrouw en haar kinderen vol angst kijken. Dat ging gelukkig net goed. Wij alledrie stapten uit. En toen ging ik los. Oeps.
Ik heb deze auto net nieuw, mijn laatste centen zitten erin, en ben net gescheiden en borstkanker en en ik moet over 1,5 uur in het Wilhelmina kinderziekenhuis zijn voor mijn dochter. Hatseflats, mijn leven binnen een minuut op straat gegooid, oeps.
Die meneer vond mij erg zielig. Hij gaf toe met zaken bezig te zijn geweest tijdens het rijden. Mij totaal gemist. Alles ingevuld. Daarna trillend naar mijn ex gereden. Wij zouden samen met Eva naar het ziekenhuis gaan voor een mogelijk genetisch onderzoek voor haar. Gelukkig wilde hij met Eva gaan. Zo kon ik alles rondom de auto afhandelen. Mijn vader gehaald. Samen naar Univé gereden. Daarna naar de garage. De achterklep van de auto wil niet meer dicht en de deuren kunnen niet meer op slot. Dus de auto mocht daar blijven. De kofferbak is van binnen helemaal vervormd. Ik heb een leen auto gekregen.
En ik kreeg er gratis bij dat mijn nek steeds meer ging branden. Hoofdpijn. En de gordel zit met een afdruk op mijn lijf. Huisarts gebeld. Goeie pijnstillers innemen. Dit is een normale reactie van mijn lichaam op het ongeluk.
Gelukkig ga ik niet vakantie zeg ik dan maar. Mijn autootje is nog wel even onder de pannen.
tips4family.nl 👩👧👦 