Daar gaan wij weer. Gisteravond om 1700/1800 gingen de kids naar het huis van hun vader. En ik bleef alleen achter. Voorheen vond ik dit afschuwelijk. Maar ik ben aan het groeien. Ik had oproepdienst. En jawel, tot 18:30 gewerkt. Om 2145 weer opgeroepen en tot 2345 gewerkt. En dan ben je eigenlijk wel blij dat je alleen bent. Want meteen slapen, dat lukt vaak niet. Dus ging ik lekker zappen vanuit bed. Daarna heerlijk geslapen. Om 6:30 ging de telefoon. Of ik weer naar het ziekenhuis wilde komen voor een operatie. Ik had mij net aangekleed, bellen ze mij terug. Het was niet meer nodig. Zucht. Fijn natuurlijk. Maar ook zonde van dit onnodig wakker worden. Hoppa, mijn bed weer in. Lekker uitslapen. Oftewel, alleen zijn heeft soms voordelen. Je hoeft geen rekening te houden met de kids. En je bepaalt je eigen ritme. Dit moet natuurlijk niet te vaak voorkomen. Maar om het weekend vind ik het in inmiddels prima.