De kinderen en ik hebben een huisje met psychische begeleiding aangeboden gekregen. Mijn zoon ziet het nu al niet zitten. Verplicht dingen doen. Ik weet van Natascha dat het een super ervaring gaat worden. Heftig, zwaar maar vooral bijzonder. En wat een geluk voor Eva. Er is een kind met een labradoedel. Een speciale begeleidingshond. Altijd leuk. Ik probeer Daan in te prenten dat als hij het minder vind hij altijd naar zijn kamer kan gaan. Op die manier krijg ik hem nog wel mee. Komt helemaal goed. Juist hij kan hulp gebruiken.

Is het niet bijzonder dat er gewoon een organisatie is die dit allemaal betaald?