En dan staat er ineens een Ferrari voor de deur en een zwarte Porsche. De kinderen en eventueel ouders mochten hierin een rondje rijden.

Mijn kinderen durfden echt totaal niet. Ik wel. Ik ben niet voor niks ambulance chauffeur geweest en een dag mee geweest met een trauma helicopter.

Tadaaaaa. Samen gemaakt. Ons schilderij. Met z’n drieën. Eva wil deze graag op haar kamer hangen. Een bijzondere herinnering van nu al een mooi weekend.

Gisteren begonnen wij ons verwen weekend met bowlen. Schijnbaar niet Daan zijn ding. Het onbekende. Te druk. Wat staat hem nog te wachten. Meneer ging zich afzonderen. Hij lag helemaal alleen achterin de zaal op een bank. Moeilijk contact mee te krijgen. Ik heb toen een paar strikes voor hem gegooid en hem lekker met rust gelaten.

Dit is onze fantastische kamer. Voordat ik de boel uitgepakt had werd ik door de kids geroepen. Er was en is een springkussen. Mega groot. En dan ben je extra blij met dit mooie weer. Daan zijn weekend kan niet meer stuk.

De kinderen en ik hebben een huisje met psychische begeleiding aangeboden gekregen. Mijn zoon ziet het nu al niet zitten. Verplicht dingen doen. Ik weet van Natascha dat het een super ervaring gaat worden. Heftig, zwaar maar vooral bijzonder. En wat een geluk voor Eva. Er is een kind met een labradoedel. Een speciale begeleidingshond. Altijd leuk. Ik probeer Daan in te prenten dat als hij het minder vind hij altijd naar zijn kamer kan gaan. Op die manier krijg ik hem nog wel mee. Komt helemaal goed. Juist hij kan hulp gebruiken.

Is het niet bijzonder dat er gewoon een organisatie is die dit allemaal betaald?