Ik mag niet klagen. Ik ben gezond verklaard na mijn borstkanker gebeuren. Aanstaande donderdag mijn eerste halfjaarlijkse controle. Mijn zoon mankeert niks. Hij heeft net zijn spel therapie afgerond. Mijn dochter ……. die onderzoeken lopen nog in het Wilhelmina kinder ziekenhuis. Komt vast goed. Wij hebben nog een MRI met contrast vloeistof voor haar te gaan. Orthopedie, urologie en de gipsmeester gaan de komende jaren haar ziekenhuis bezoeken worden. Wij zitten al op 2400km rijden heen en weer. Ook zij is inmiddels begonnen met spel therapie. Volgens de tandarts afgelopen maandag is het gebit van Eva een drama. Mijn dame is nog maar 8 jaar maar moet nu al naar de orthodontist. Arm kind. Kan er ook nog wel bij. Maar het is zoals het is. Er is geen keus. Ik ga voor het beste voor mijn kids en mijzelf. Maar ooooooh, wat heb ik het nu moeilijk. En waarom nu?

Ik werk weer volledig. Voor iemand met borstkanker, chemo’s, operatie, bestralingen en ontstekingen is dit best snel. Ik heb twee kinderen onder mijn hoede. Zij kosten mij soms energie maar leveren gelukkig ook veel positieve energie. Het huishouden doe ik alleen. De kindjes leveren hierbij steeds meer bijdrage. En waarom heb ik het nu moeilijk? Ik heb alles op de rit. Wat heb ik nog te klagen? Mijn hart doet pijn. Ik zie het verdriet bij mijn kinderen. Zij hebben last van de scheiding. Enorm veel last. Gelukkig kunnen zij en ik er goed over praten. Maar als je dan tegen die witte koppies kijkt. Hun ervaringen hoort. Dan doet je moederhart pijn. Heel veel pijn. Arme kinderen (en een beetje ik). Wat hebben wij last van de stomme scheiding.

Dat ik in mijn uppie zo’n huis als dit kan betalen. Nou ja, in mijn uppie. Deze dame heeft in een goede tijd een appartement gekocht. Deze kon ik 10 jaar later voor het dubbele verkopen. Dat was mijn grote geluk. Daarna ging ik verder in dit mooie huis. Helemaal perfect in alle opzichten. Huisje, boompje en beestje. Alhoewel in de tijd van mijn ex er geen beest was. Toen hij de kinderen en mij verliet gunde hij ons een beest. Een hamster. Ironisch of niet?! Toen werd het hier een huis(je) bomen en beesten. Alle ingrediënten voor geluk. Wat ben ik blij dat ik in dit huis kon blijven wonen met de kinderen. Ik miste nog wel een stukje voor mijn hypotheek omdat ik kanker had/tijdelijk niet kon werken/minder inkomen had. Maar mijn ouders!! Die hebben in mij en hun kleinkinderen geïnvesteerd! Lucky us. Mensen die om ons geven! Zij gaan voor een gouden toekomst voor ons; Daan 💚, Eva 💙 en ik ❤️. Dankjewel, lieve ouders!

Een bord, een kop heet water en Skittles. Meer is het niet. De kids vinden dit geweldig om te zien. Naderhand worden de snoepjes gewoon opgegeten.