Ik kocht voor 5 euro een lamp bij de Kruidvat die je via een strip kon vast plakken. Super leuk onder een kastje. Alleen kwam ik er later achter dat deze steeds uit ging. Tenzij je een beweging maakte. Ja, hallo, bewegen achter de kast. Ik sta normaliter niet achter de kast maar wel ervoor. Niet te vergelijken met uit de kast komen. Anyway, wat moest ik met deze lamp? In de keuken op de afzuigkap. Zo grappig in deze donkere tijden heb ik niet vaak de lamp aan in de keuken. Maar als ik iets ik pakken gaat de lamp even aan en weer uit. En nu gebeurd dit automatisch. Echt ideaal! Nu eens iets voor weinig van de Kruidvat in plaats van mijn goeie vriend Ali Expres.

Kokosmakronen zijn zo makkelijk te maken. 4 eiwitten, 250 gram kokos en 125 gram suiker. Op 150 graden in de oven. Njom njom. Ik vind hazelnoot schuim zo lekker. Dus bedacht ik mij om over het kokosmengsel nootjes te strooien. En een serie met stukjes meusli. Allemaal lekker. En ik had een potje citroenschil van dr Oetker. Oftewel dr Utker, zoals ze in de reclame melden. Door het vocht van de citroenschil kreeg je heerlijke nougat. Daar ben ik dol op. Dus nu een heerlijke frisse variant op de kokosmakronen.

Geel en zwart zijn onze kleuren 🎼! Het klinkt nog na in mijn hoofd. Mijn broer had mij uitgenodigd om samen met zijn kinderen naar Vitesse te gaan. Vorige week hadden ze nog gewonnen van Feyenoord. Dus dit zou een makkie worden….. Geen peil op te trekken. Gewoon verloren, de prutsers. Maar ja. Ik vond het leuk om mee te maken. Tip voor de volgende keer; al is het dak gesloten, het blijft koud binnen. Wij kwamen met de auto. Die parkeerden we bij het station. Daarna met de bus naar het stadion. Een retour met de bus kost 5 euro. Parkeren met de auto bijna 5 euro. Met 5 personen ben je dus 25 euro kwijt. Buiten de kaartjes om natuurlijk. Je kan voor 10 euro bij het stadion parkeren. Alleen heb je dan wel file. Dit ging heel snel zoals wij het deden. Jammer van het verlies. Maar wat een mooi uitzicht hadden wij. Alles was goed te zien. Super! Dankjewel, lieve broer dat ik mee mocht.

Volgende reep die in mijn blikje beland is. Iets met spikkels. Schimmels?

Dit blik heb ik laatst gewonnen via de bank giro loterij. Super leuk formaat. Er kunnen twee repen chocolade in. Ik kijk wat er in de aanbieding is. Kopen kopen en niet kijken. Daarna geniet ik van een stukje chocolade. Op de foto staat een reep melk chocolade met stukjes drop. Klinkt gek. Maar deze is oh zo lekker! Voor weinig bij de Lidl.

Ik dacht het beste paasei te hebben gevonden. Melk chocolade met zout en caramel. Zo snel mogelijk een naar binnen gepropt. Ach, hij was ok. Met caramel bedoelden ze geen stukjes maar zachte vulling. Prima smaken bij elkaar. Maar ik had er stiekem meer van verwacht. Te koop bij de emte.

Het begint bijna normaal te worden. Ik ben wederom geblokkeerd bij Facebook. En ik heb weer geen idee waarom. Ik doe niks met reclame. Het moet toch echt persoonlijk zijn. Helaas. Het is zoals het is.

Have a nice day!

Jawel, gisteren om 19:00 was het afscheid van de kinderen. Ik bracht ze naar hun vader. Eva bleef huilen op de achterbank. Voorheen zei ik; je hoeft niet te huilen schat, je gaat het leuk hebben bij papa, zijn vriendin en je stiefbroer en zus. Gezelligheid alom. Dat hielp niet. Inmiddels heb ik de tip gekregen van een therapeut; ik snap dat je je nu zo voelt. Dat mag. Straks krijg je een dikke knuffel. En dit laatste helpt! Zo bizar. Nu voelt ze dat ik met haar mee leef. Begrip toon voor haar gevoel op dat moment. En het volgende moment heeft ze het echt wel naar haar zin. Maar daar zeg ik niks over. Daar ben ik niet bij.

Op onze trap zijn voetsporen achter gebleven van …… ? Onze hal is wit. De trap treden zijn wit. Op sommige plekjes zitten beschadigingen. Dan plak ik er een sticker op van Ali. Zo gaat de trap wat langer mooi mee. Over een paar jaar als de trap echt weer aan schilderen toe is dan haal ik de dan waarschijnlijke zooooo kinderachtige stickers er wel weer af. Voor nu ideaal als tijdelijke oplossing tegen beschadigingen.

Precies een jaar geleden was dit de dag van mijn ingrijpende operatie. Ik zie mijzelf nog liggen in mijn bed wachtende op de operatie oproep. Er liep het een en ander uit. Ik heb toen veel geslapen. Nog moe van de chemo’s denk ik. Op een gegeven moment mocht ik het operatie jasje aan. Muts goed op mijn kale koppie in verband met afkoelen. Op de holding kreeg ik een infuus naald. Collega’s kwamen mij begroeten. Ik was heel relaxed. Totaal niet zenuwachtig. Ik wist natuurlijk precies wat mij te wachten stond. Wat vond ik dat heerlijk om in narcose te gaan. Rustig ging ik slapen. Bij mijn hoofd einde stond Marieke van de anesthesie. Ik had haar van te voren gesproken. Ik had namelijk een angst bij het wakker worden. Dat ik in mijn neus zou gaan peuteren, hahaaa. En wat gebeurde er bij mijn ontwaken? Ik vroeg aan Marieke of ik gepeuterd had. Pfffff, ik kon mijn armen nog niet eens bewegen, kon amper spreken en maakte mij daar toch druk om. Het duurde ook even voordat Marieke begreep wat ik vroeg. Eenmaal op de uitslaapkamer werd de wacht gezet bij collega’s. Ik mocht van de verkoeverkamer verpleging in alle rust wakker worden. Het eerste wat ik mij kon herinneren was dat ik een ijsje kreeg. Voor mijn gevoel had ik deze net op en werd het stokje uit mijn handen gerukt waarop werd gemeld; zo, jij kan weer naar de afdeling. Huh? Ik ben er net, voor mijn gevoel nog niet eens wakker. Eenmaal op de afdeling werd ik echt wakker wakker. Totaal geen pijn. Al snel kreeg ik bezoek. Dit vond ik erg gezellig. De kindjes kwamen nog even. Eva moest huilen. Daan bijna. Toch weer spannend voor ze. Ondertussen ging ik los op het menu. Per twee uur mocht je drie dingen bestellen. Dat wist ik in het begin niet. Ik belde mijn lijst door. Koffie of thee was ook een punt/zegel. Zonde. Om de hoek was een koffie automaat. Hoppa, die was voor mij. Met mijn twee drains in de tas liep ik daarheen. Voor die extra punt bestelde ik een gebakje voor bij de koffie. Salades, zalm, gebak, blokjes kaas, pinda’s, etcetera etcetera, bestelde ik allemaal. Ik kijk daar nog met veel plezier op terug. De volgende dag mocht ik naar huis. Hallo, ik ben een alleenstaande moeder. Mag ik even relaxen in het ziekenhuis? Dat mocht. Ik kreeg een nachtje erbij. Op een gegeven moment kreeg ik een voorgevel. Dat klopte niet. Ik keek in mijn shirt. Oeps, het verband was losgegaan. Ik zou onder begeleiding mijn littekens gaan aanschouwen. Te laat. En eigenlijk viel het mij ook mee. En zo is het gebleven. Inmiddels zijn de kinderen er ook al een hele tijd aan gewend. Het is niet anders. Liever geen dan een. Ik ben in evenwicht. Van binnen en van buiten. Mocht ik de behoefte hebben om voorover te kieperen door een grote voorgevel dan kan dat later altijd nog geregeld worden. Maar aangezien ik twee kids in mijn huis heb waar ik veel van hou denk ik niet dat ik voor nog een operatie zal gaan met toch altijd weer risico’s. Mijn zoon zei laatst nog; mam, vertel je wel als je iets gaat bestellen, want dan moet ik weer opnieuw wennen 😍.

👩‍👧‍👦 Vorig jaar was ik voor het eerst sinds jaren ‘alleen’. Mijn man was een ex geworden. Valentijnsdag was ook de dag dat ik nog een keer extra naar beneden moest kijken. Want ‘morgen’ word de dag dat mijn lichaam nooit meer de oude zal zijn. De dag voor mijn ingrijpende operatie. Nooit meer hetzelfde…… dit klopt in alle opzichten. Mijn leven werd vooral door de scheiding moeilijk. Mijn borstkanker was natuurlijk ook vreselijk. Maar als je daar middenin zit ga je door met leven, vooral overleven. Je wordt geleefd. Maar die verrekte scheiding……. mijn toekomst plannen klopten niet meer. Een huishouden met twee kinderen alleen moeten doen. Al heb je hulp, het is toch anders zonder die sterke man, de papa van je kinderen. De kinderen hadden veel verdriet. Ze misten papa. Ik kon het niet mooier voor ze maken, weg is weg. Nooit meer met z’n vieren. En natuurlijk kom je er sterker uit, bla bla bla. Het zal wel. En dan kan ik nu inzien dat hij misschien niet mijn type was. Maar hallo, daar kan je samen aan werken. Samen dingen doen, samen therapie aan gaan, samen…… helaas was hij al langer klaar met samen. Hij ging door, als een sneltrein. Door met een ander. Ach, het is hem gegund hoor. Het heeft geen zin om in het verdriet te blijven hangen. Elke dag gaat het een beetje beter. Ik kan Valentijnsdag wel haten. Maar ik ga er een mooie draai aan geven. Deze bijzondere dag ga ik vieren met mijn kinderen. Wij vieren dat ik morgen mijn operatie kreeg waardoor ik nu nog in volle gezondheid mag leven. Leef! 👩‍👧‍👦