Jawel, gisteren om 19:00 was het afscheid van de kinderen. Ik bracht ze naar hun vader. Eva bleef huilen op de achterbank. Voorheen zei ik; je hoeft niet te huilen schat, je gaat het leuk hebben bij papa, zijn vriendin en je stiefbroer en zus. Gezelligheid alom. Dat hielp niet. Inmiddels heb ik de tip gekregen van een therapeut; ik snap dat je je nu zo voelt. Dat mag. Straks krijg je een dikke knuffel. En dit laatste helpt! Zo bizar. Nu voelt ze dat ik met haar mee leef. Begrip toon voor haar gevoel op dat moment. En het volgende moment heeft ze het echt wel naar haar zin. Maar daar zeg ik niks over. Daar ben ik niet bij.