👩‍👧‍👦 Vorig jaar was ik voor het eerst sinds jaren ‘alleen’. Mijn man was een ex geworden. Valentijnsdag was ook de dag dat ik nog een keer extra naar beneden moest kijken. Want ‘morgen’ word de dag dat mijn lichaam nooit meer de oude zal zijn. De dag voor mijn ingrijpende operatie. Nooit meer hetzelfde…… dit klopt in alle opzichten. Mijn leven werd vooral door de scheiding moeilijk. Mijn borstkanker was natuurlijk ook vreselijk. Maar als je daar middenin zit ga je door met leven, vooral overleven. Je wordt geleefd. Maar die verrekte scheiding……. mijn toekomst plannen klopten niet meer. Een huishouden met twee kinderen alleen moeten doen. Al heb je hulp, het is toch anders zonder die sterke man, de papa van je kinderen. De kinderen hadden veel verdriet. Ze misten papa. Ik kon het niet mooier voor ze maken, weg is weg. Nooit meer met z’n vieren. En natuurlijk kom je er sterker uit, bla bla bla. Het zal wel. En dan kan ik nu inzien dat hij misschien niet mijn type was. Maar hallo, daar kan je samen aan werken. Samen dingen doen, samen therapie aan gaan, samen…… helaas was hij al langer klaar met samen. Hij ging door, als een sneltrein. Door met een ander. Ach, het is hem gegund hoor. Het heeft geen zin om in het verdriet te blijven hangen. Elke dag gaat het een beetje beter. Ik kan Valentijnsdag wel haten. Maar ik ga er een mooie draai aan geven. Deze bijzondere dag ga ik vieren met mijn kinderen. Wij vieren dat ik morgen mijn operatie kreeg waardoor ik nu nog in volle gezondheid mag leven. Leef! 👩‍👧‍👦