Als de zon schijnt kan je leuke foto’s maken met schaduw. Deze is ook zo leuk. De volgende keer zullen wij zwaaien 👩‍👧‍👦.

Het is groen en het gaat skiënd van de helling. Een skiwi. Grappig hoor. Ondertussen ben ik daar behoorlijk overgevoelig voor. Als ik ze eet dan krijg ik jeuk in mijn keel en mond. Alsof er een prop in mijn keel vast blijft zitten. Ik heb weleens gedacht dat ik mij niet moest aanstellen, dus hop, een halve kiwi werkte ik naar binnen. Toen stikte ik echt bijna. Niet handig dus. Men zegt dat als je allergisch bent voor kiwi en bepaalde noten je ook allergisch kunt gaan worden voor latex. En in veel plastic spullen zit latex. Laat ik het lot maar niet gaan tarten. Ik eet geen kiwi meer en ongebrande noten. Op school kreeg mijn dochter laatst kiwi. Ze nam het opgegeten mee naar huis. Ik pakte het uit het zakje om de kiwi in de bruine kliko te stoppen. Schijnbaar heb ik daarna in mijn ogen gewreven. Ineens kreeg ik jeukende en prikkende ogen. Ze werden alsmaar dikker. De hele avond had ik hier last van. De kinderen vonden het doodeng om naar mijn oogwit te kijken. Die was roze geworden. De volgende keer vermijd ik de kiwi nog meer. Niet alleen met mijn gezicht maar nu ook met mijn handen.

Gelukkig zit ik nog in fase 1.

Vandaag waren de kinderen en ik in Nijmegen. Bij jump square. Wat een mooie mega grote hal. Wij waren namens kinderdroomwens uitgenodigd. Er waren nog veel meer kinderen van onze lagere school. Super gezellig was het. Wij begonnen met leren vloggen.

Daarna mochten ze een cupcake versieren. Mijn dochter was serieus bezig. Mijn zoon nam het samen met zijn vriendje niet zo serieus. Er werd niks versierd. Het cupcakeje was al snel kapot en toen op.

Als laatste mochten ze jumpen. Twee uur lang. Het was niet druk. Wat hebben ze genoten. En ik ook. Ik heb ook behoorlijk gejumpt.

Uiteindelijk, na al dat gespring, salto’s, met ballen gespeeld te hebben, waren ze op.

Moe maar voldaan gingen wij om 15:00 naar huis. Deze dag kreeg van de kinderen een 10.

Ik heb eens gekeken wat de prijs normaal is om te springen. Friet, drinken, ijsje, zakje snoep en een uur springen kost 20 euro per persoon. Je rijd van Ede naar deze plek in 35 minuten.

Makkelijker dan dit kan bijna niet. Alleen die geraspte kokos, waar haal je dat? De Conimex heeft deze. Dus gewoon in de supermarkt. Maar niet al te goedkoop. Ik heb een zak voor 3 euro waar 400 gram inzit gekocht. Bij de toko. Het recept is als volgt; 200 gram suiker, 200 gram kokos en 4 eiwitten. Even roeren. In 16 porties verdelen. De oven in voor 20 minuten op 170 graden en klaar.

Wat is nu het verschil tussen het linker en rechter koekje? De linker is voor 3 minuten op half vuur, het fornuis, verwarmd voordat deze de oven in ging. Zorg ervoor dat het mengsel niet verkleurd. Proef je een verschil? Hij is meer krokant. De smaak blijft hetzelfde.

Deze bank gaat al even mee. Ik was zwanger van mijn oudste toen de bank geleverd werd. Gekregen van mijn ex-schoonouders. Het is zo’n ongelooflijke fijne bank. De kleur was in eerste instantie niet waar mijn ex en ik voor gekozen hadden. Dachten wij. Dus geklaagd. De bank werd zowaar door Montel opgehaald en opnieuw bekleed. Toen deze terug kwam zag ik meteen dat het de kleur van oorsprong weer had. Grrr. Zo niet grijs maar bruin. Waarschijnlijk had dit toch te maken het licht in de showroom. Een tweede keer werd deze bank natuurlijk niet opgehaald. Er zat dus niks anders op dan het te accepteren. En dat was moeilijk! Het was een egale kleur stof. Ook nog eens iets waar je alles op zag. Elk kruimeltje was zichtbaar. Maar de bank zat zooooo lekker. Op een gegeven moment zijn wij stofjes gaan uitzoeken. Ook daarmee merkte ik dat de stofjes in de winkel bij ons thuis heel anders over kwamen. Een ding wist ik zeker; ik wilde geen egale stof ivm te snel smerig worden (voor het zicht dan). Toen wij de bank opnieuw gestoffeerd terug kregen waren we meteen erg blij. En dat ben ik nog steeds. Ik ben nog meer blij en dankbaar dat ik de bank nog heb. Dat mijn ex deze niet meenam naar zijn nieuwe onderkomen. Wat wel grappig is dat mijn ex altijd een eigen plek/hoek op de bank had. Helemaal van hem alleen. Daar zit nu nooit iemand. De kinderen zitten allebei daarnaast. Alsof ze naast hun vader zitten…… af en toe knoeien de kids op de bank met iets van eten of drinken. Dan rende ik er met mijn doekje op af. Nu ik twee dekens op hun plek heb gedrapeerd ben ik relaxter. Je kunt tegenwoordig ook banken kopen met verschillende kleuren zittingen in een bank. Die hebben wij nu zelf gecreëerd. En makkelijk te variëren met kleuren. Aangezien onze bank nog steeds niet doorgezakt is zijn wij er zuinig op en hopen we deze nog lang te behouden. Ook dat is een reden geweest om een deken op de vaste zitplaatsen te leggen. Minder stof slijtage.

Ik zag weckpotten voorbij komen waar een lampje in de deksel was gemaakt. Niet al te goedkoop. Toen bedacht ik mij om kerstlampjes werkende op batterijen in een weckpot te stoppen. Zo makkelijk. En goedkoop.

Lampjes erin, aan, deksel dicht en genieten maar van dit licht. Ideaal voor buiten. Mocht het per ongeluk gaan regenen? Geen probleem. Ik zie het al voor me van de zomer. Super leuk. Ik heb ook nog een slinger met lichtgevende kerstballen. Ook prima. Van de zomer zal ik een foto maken van mijn creaties.

Kinderen kankervrij. Dat zou je ze zo graag willen geven. Om mij heen hoor ik teveel kanker bij kinderen. Een leeftijdsgenootje van Daan. Zij is dus nog maar 9 jaar. En aangezien wij de deur plat lopen in het Wilhelmina kinder ziekenhuis met Eva zie ik ook genoeg kale koppies. Vreselijk. Laatst waren mijn ex, Eva en ik daar toen een vrouw aan ons vroeg hoe wij aan de stroopwafels voor onze neus kwamen. Ik had een paar pakjes per 2 verpakt meegenomen. Zij zocht die voor haar zoon. Hij was zo ziek. Ineens had hij zin in een stroopwafel. Zij ging toen op zoek hopende een te vinden. Alles wat je kind dan eet ben je al blij mee. Mijn ex en ik hadden ieder een stroop wafel open. Dus er waren nog twee over. Meteen meegegeven. Daar hoefden wij geen geld voor te hebben. Voor een ziek kind heb je alles voor een glimlach over.

Vorig jaar had de school als thema voor een goed doel; KIKA. Super goed. Maar nu de actie afgelopen is wil dat niet zeggen dat je niks meer hoeft te doen. Je kan nog steeds actie ondernemen om geld op te halen. Of te schenken. Wat dacht je van een leuke teddy beer? Ik heb een lot gekocht voor Femke en al die andere kinderen die helaas kanker hebben of gehad hebben. Succes Femke!

Dit is weer zo’n moment dat ik mij realiseer dat het niet handig is om geen contact meer te hebben met bijzondere mensen uit mijn omgeving. Toen ik mijn ex-man leerde kennen leerde ik ook het leven een beetje kennen van de Limburger en carnaval. Monique leerde ik toen ook kennen. Ze was zo’n gezellige vrouw. Ik ben weleens bij haar gezin thuis geweest voor een feestje. Nou ja, feestje. Zeg maar feest met een vaste bar in huis. Ik heb daar ratzeputs gedronken. Zwaar vergif uit Duitsland. In Nederland verboden. Ik was voorbereid door mijn ex- schoonfamilie. Ik nam een slok en verblikte en verbloosde niet. Mmmmh, best lekker. Wat was dat smerig! Maar door mijn gedrag kreeg ik een glas vol. Ik heb geen idee of de planten dit hebben overleefd…..

Afgelopen zomer stopte ik met Facebook. Dus ook met het contact met Moniek. In mijn tijd van borstkanker stuurde ze mij nog een speldje van pink ribbon. Zo lief. Over en weer stuurden wij een kerstkaart, dat dan weer wel. Deze kerst stuurde ik haar weer een kerstkaart met tekst. Dat ik haar zo miste en haar humor. En dat het super goed met mij ging en dat ik daar best trots op was. Mijn 06 nummer deed ik erbij. Ik hoopte op een bericht. Dat bericht werd helaas een app van haar zoon dat Moniek overleden was. Vreselijk vind ik dit. Had ik maar…. en nu is het te laat. Ze wil graag dat mensen geld doneren aan KWF. Dit ga ik voor haar en de rest van de bevolking doen. Zij was voor mij het laatste wat te maken had met mijn oude getrouwde leventje en Sint odilienberg. Dat laatste is nu niet meer. Dag oud leventje, dag goede oude herinneringen. Tijd om door te gaan met mijn nieuwe leven. Met een plekje van Moniek in mijn hart die mij geleerd heeft om vanaf nu nooit meer fijne mensen uit het oog te verliezen. Daar krijg je spijt van. Dank je Moniek voor deze wijze levensles, ik ga je missen, sorry dat ik er niet voor je was in je laatste levensfase, rust zacht lieverd! ❤️

Er is een wonder gebeurd. Mijn zoon heeft een men’s cave. Zijn plekje om zich terug te kunnen trekken. In de vakantie heeft hij daar met een vriendje geslapen. Sinds wij dat ding in huis hebben zit meneer bij slecht weer graag daar opgesloten. Zijn stekkie. Dat is nog geen wonder.

De laatste dag dat ik de kinderen in de vakantie had mochten ze een slaapplek in huis verzinnen. Ik dacht aan met z’n drieën in mijn bed met een televisie op de kamer. Mijn dochter dacht aan de bank in de woonkamer met een aerobed ernaast. Mijn zoon opperde de men’s cave. Huh? Zijn verboden voor meisjes hok! Daar zeggen de dames geen nee tegen. Zijn matras daarin gelegd. Er lagen al meerdere kussens en slaapzakken. Installeren maar. Het was even wroeten om een slaapplek te vinden. Heb ik goed geslapen? Mwah, niet zo. Mijn knieën lagen op de rand van het matras. Als ik opgekruld lag ging het goed. Maar eenmaal uitgestrekt lagen mijn voeten en onder benen op een koude vloer. Maar als ik dan de adem van mijn zoon tegen mijn wang voelde en een voet van mijn dochter in mijn krullen kriebelden dan genoot ik enorm. De volgende dag had ik tijd genoeg om uit te rusten.

Wist ik veel……. ik keek laatst RIO deel 1 met mijn dochter. Op SBS 6 was deze film. Ik vertaalde af en toe het een en ander. Hoor ik later van een vriendin dat SBS 9 dezelfde film afspeelt maar dan in het Nederlands. Najaaaa. Dat is nog eens handig om te weten.