Afgelopen week kwam mijn zoon thuis van met een vriendje gespeeld te hebben. Na een tijdje vertelde hij mij; mam, we hebben belletje getrokken. Daarna was het even stil. Mam, heb jij dat vroeger ook gedaan? Uuuhm, ja jongen, ik ook. Toen zei hij; mam, we doen het niet bij oude mensen, dat is zielig. Ach, zo schattig. Hoe weten ze eigenlijk dat er geen oudere persoon daar woont? Misschien omdat ze alleen bij bekenden aanbellen. Onder andere bij mij. Ik maak elke keer op een andere manier de deur open. Soms met een oer gil, soms met een liedje. Dat wordt lachen als er echt iemand aanbelt…..

Gisteren was mijn dochter met een vriendinnetje boven aan het spelen. Heerlijk rustig. Er werd niet om snoepjes gezeurd. Helemaal top! Zegt mijn dochter s’avonds; mam, wij hebben uit jouw tas in de gang snoepjes gepakt en opgegeten. En ook een kauwgompje. Op dat moment keek ik naast mij op de trap trede. Er lagen vier snoep papiertjes. Dat valt nog wel mee. Maar dat zei ik natuurlijk niet. Boos werd ik ook niet, alleen heb ik gezegd dat ze de volgende keer het gewoon moeten vragen. Ik heb haar ook een tip gegeven; leg de papiertjes niet zomaar ergens neer, want dan kom ik erachter. De volgende keer netjes in de prullenbak graag, zoals ik jullie geleerd heb. En fijn dat je zo eerlijk bent…..