Mijn dochter heeft een hamster genaamd Sonic. Zo’n lief beestje. Als je op de grond tikt komt hij uit zijn holletje. Hij weet dat hij dan sesam zaadjes te eten krijgt. Soms een pinda. Die stopt hij als een echte hamster die hamstert in zijn wangen. Prachtig om te zien. Laatst vertoonde meneer kuren. Zijn oog zat dicht. Er leek wel een gezwel te zitten. Mijn dochter maakte een doodskist voor hem, zie foto. Maar meneer kwam er weer bovenop. Ach, wij zijn al klaar voor de begrafenis. Hij heeft de eer de eerste te zijn in de familie huisdier. Tenzij Bob snel iets onder de leden krijgt. Voorlopig denken wij nog niet aan de dood. De kinderen en ik genieten volop van onze vriendjes in huis. Hopelijk gaat dit nog lang duren. Wat een verrijking zijn huisdieren voor een mens. De kist bewaren wij nog even. Leeg. Ik leg deze elke morgen op de kooi van Sonic. S’morgens vind ik de doos op de grond. Zolang dit het geval is leeft onze hamster. Als nachtdier is hij elke nacht druk de kist op de gooien. Misschien is dit zijn manier om te zeggen; doei kist, I am still alive!