Ik ben dol op koffie. Prima spul. Soms zegt men dat koffie vocht uit je lichaam onttrekt. Een andere keer zeggen ze dat je koffie bij je 2 liter vocht inname mag rekenen. Ik ben slecht in water drinken. Ik vind het wel lekker maar het komt gewoon niet in mij op. Tegenwoordig maak ik voor niet werkdagen een dag van te voren een fles sap. Ik vul een liter fles met water en bijvoorbeeld fruit. Dopje erop. De koelkast in. De volgende dag heb ik heerlijk koud vitamine water met een smaakje.

Het blijft bijzonder hoe ik er nu bij zit. Een kop vol krullen. Lichamelijk alle energie. Ik heb een mooi huis, jawel, IK. Deze deel ik niet meer met een man. Want die man besloot uit mijn leven te stappen. Soms is dat nog best een beetje moeilijk. Maar daar kom ik uiteindelijk sterker uit. Als hij mij niet genoeg vond dan is hij mij niet waard. Helaas zijn de kinderen hier nog steeds de dupe van. Hoe kom ik toch zo sterk? Door mijn borstkanker heb ik veel moeten meemaken. Lichamelijk en psychisch. En dan komt er een oerkracht in een moeder vrij. Ik ging en ga vol gas voor mijn eigen geluk en die van de kinderen. Een jaar geleden had ik mijn laatste chemo. De eerste drie waren goed te doen. De laatste drie zwaar. De allerlaatste was toch een feest. Gewoon omdat dit de laatste was. Die heb ik gevierd met vriendinnen in de macdonalds.

Ik zat s’morgens aan een hamburger. De rest aan de koffie, haha. Chemo’s veranderen echt je eet gewoontes. Een dag na de chemo at ik graag kibbeling met saus, hahaaa. Om 10:00 wel te verstaan. En wat dacht je van al die witte chocolade Snickers? Ik kreeg ze via de post, in een tasje aan de deur en nog veel meer. Kilo’s heb ik daarvan op. Voordat ik aan de chemo’s begon zei mijn familie en mijn vrienden dat ik goed moest eten. Want chemo’s zorgen voor spugen en veel afvallen. Nou, niet bij mij. Ik leek wel een plofkip. Ik hield ook vocht vast door de medicijnen. Ik had dikke ogen van het verdriet. Al dat eten zette zich toch om in kilo’s vet. Na de chemo’s had ik gelukkig nog best veel energie. De kids hielden mij in een ritme. Een dagelijks ritme. Om 8:30 moesten ze toch naar school. Tussendemiddag een boterham. En s’avonds ook weer eten. Op de automatische piloot ging dit best goed. Deze week sta ik even stil bij de laatste chemo. Het begin van mijn genezingsproces die de kinderen en ik in ons huis doormaakten. Wat fijn dat dit alweer een jaar geleden is en dat ik zo energiek weer in het leven sta met mijn drie eenheid 👩‍👧‍👦.

Afgelopen oktober, november en december had ik elke week cursus. Een kook cursus Indisch. Het was super gezellig. Wij waren met een groep van vijf personen. En wat heb ik veel geleerd. Bijna alles was lekker. Vandaag gaat de groep een soort examen koken. Iedereen heeft wat vrienden uitgenodigd. Mijn clubje van de nasi gang b..g komt ook. Ik neem ook wat lege bakjes mee. Je weet maar nooit wat er over blijft. Ik lees dat de groep moet opruimen. Dus Eric, Gerben en Paulien, jullie weten wat er nog te doen is vanavond.