Dit is weer zo’n moment dat ik mij realiseer dat het niet handig is om geen contact meer te hebben met bijzondere mensen uit mijn omgeving. Toen ik mijn ex-man leerde kennen leerde ik ook het leven een beetje kennen van de Limburger en carnaval. Monique leerde ik toen ook kennen. Ze was zo’n gezellige vrouw. Ik ben weleens bij haar gezin thuis geweest voor een feestje. Nou ja, feestje. Zeg maar feest met een vaste bar in huis. Ik heb daar ratzeputs gedronken. Zwaar vergif uit Duitsland. In Nederland verboden. Ik was voorbereid door mijn ex- schoonfamilie. Ik nam een slok en verblikte en verbloosde niet. Mmmmh, best lekker. Wat was dat smerig! Maar door mijn gedrag kreeg ik een glas vol. Ik heb geen idee of de planten dit hebben overleefd…..

Afgelopen zomer stopte ik met Facebook. Dus ook met het contact met Moniek. In mijn tijd van borstkanker stuurde ze mij nog een speldje van pink ribbon. Zo lief. Over en weer stuurden wij een kerstkaart, dat dan weer wel. Deze kerst stuurde ik haar weer een kerstkaart met tekst. Dat ik haar zo miste en haar humor. En dat het super goed met mij ging en dat ik daar best trots op was. Mijn 06 nummer deed ik erbij. Ik hoopte op een bericht. Dat bericht werd helaas een app van haar zoon dat Moniek overleden was. Vreselijk vind ik dit. Had ik maar…. en nu is het te laat. Ze wil graag dat mensen geld doneren aan KWF. Dit ga ik voor haar en de rest van de bevolking doen. Zij was voor mij het laatste wat te maken had met mijn oude getrouwde leventje en Sint odilienberg. Dat laatste is nu niet meer. Dag oud leventje, dag goede oude herinneringen. Tijd om door te gaan met mijn nieuwe leven. Met een plekje van Moniek in mijn hart die mij geleerd heeft om vanaf nu nooit meer fijne mensen uit het oog te verliezen. Daar krijg je spijt van. Dank je Moniek voor deze wijze levensles, ik ga je missen, sorry dat ik er niet voor je was in je laatste levensfase, rust zacht lieverd! ❤️