Er is een wonder gebeurd. Mijn zoon heeft een men’s cave. Zijn plekje om zich terug te kunnen trekken. In de vakantie heeft hij daar met een vriendje geslapen. Sinds wij dat ding in huis hebben zit meneer bij slecht weer graag daar opgesloten. Zijn stekkie. Dat is nog geen wonder.

De laatste dag dat ik de kinderen in de vakantie had mochten ze een slaapplek in huis verzinnen. Ik dacht aan met z’n drieën in mijn bed met een televisie op de kamer. Mijn dochter dacht aan de bank in de woonkamer met een aerobed ernaast. Mijn zoon opperde de men’s cave. Huh? Zijn verboden voor meisjes hok! Daar zeggen de dames geen nee tegen. Zijn matras daarin gelegd. Er lagen al meerdere kussens en slaapzakken. Installeren maar. Het was even wroeten om een slaapplek te vinden. Heb ik goed geslapen? Mwah, niet zo. Mijn knieën lagen op de rand van het matras. Als ik opgekruld lag ging het goed. Maar eenmaal uitgestrekt lagen mijn voeten en onder benen op een koude vloer. Maar als ik dan de adem van mijn zoon tegen mijn wang voelde en een voet van mijn dochter in mijn krullen kriebelden dan genoot ik enorm. De volgende dag had ik tijd genoeg om uit te rusten.