Wat is er veel gebeurd afgelopen jaar. Ik vind het knap van mijzelf dat ik het allemaal in een jaar heb kunnen proppen EN dat ik nu zo goed in het leven sta. Ik begon januari met een chemokuur. Mijn laatste van de serie. Februari werd ik geopereerd in mijn eigen ziekenhuis door mijn eigen collega’s. Maart was voor mij een hele moeilijke maand. Wat ging ik toen diep door privé omstandigheden. Pfew. De kinderen deden toen ook met mij mee. Zij voelden mij goed aan, helaas. April en mei had ik 26 bestralingen. Mijn haren begonnen deze maanden ook weer te groeien! Geen blote billen gezicht meer. In mei kreeg ik ook helaas een ontsteking. Een borstabces. Hoe verzin je zoiets? Weer naar de ok. Zonder verdoving werd er een opening gemaakt in mijn huid. Ik kan er nog om lachen, nou ja, lachen. Ik wist dat ik geen gevoel meer in mijn huid had. Mijn collega’s keken zo raar toen de arts daadwerkelijk zonder verdoving ging snijden. Er volgden twee weken van elke dag spoelen via een drain. Ik voelde mij toen niet eens zo ziek. Wel moe. De vierde antibiotica kuur in juni sloeg pas aan. Juli en augustus kon ik bijkomen. Augustus was ook de maand dat ik weer mijn werk ging oppakken. En dat ging als een speer. In september begon ik mijn intensieve therapie. Twee keer per week. Maar wat heeft mij dat geholpen! Van april tot eind november hebben de kinderen en ik bij mijn lieve ouders gewoond. Ook dat heeft wonderen gedaan. November is de maand dat ik weer mijn hele dagen ging werken. En dus ook de maand dat de kinderen en ik weer in ons huis gingen wonen. In het begin vonden wij dit erg moeilijk. De herinneringen in ons huis waren niet meer reëel; wij wonen hier niet meer met z’n vieren. Ik heb geen borstkanker meer. Allemaal heftige dingen. Maar in december hadden wij helemaal onze draai gevonden. Einde kanker. Wij zijn er weer. Gezond, een eigen huis, meer energie dan ooit, einde therapieën, super gelukkig met z’n drieën ❤️💚💙. Wij zijn een gelukkig drie eenheid 👩‍👧‍👦. Vol goede moed gaan wij 2018 in.