Stap voor stap went mijn dochter aan haar corset. Lichamelijk en psychisch. Het lichamelijke is gewoon oefenen met dragen. Leuker kan ik het niet maken. Maar in dat koppie….. ik probeer haar begrip en steun te geven. Vorige week woensdag had ze haar feestje met 2 vriendinnen. Ze kreeg toen ook nog eens een kadootje van ze. De dames hebben toen alledrie hun naam erop gezet. Vandaag was de hele klas aan de beurt. Eva kwam zelf met deze dag. Super. De rontgen foto van haar rug stond op het Digibord. Eve vertelde kort iets over haar rug. We hadden niet geoefend dus ik vond dit al heel wat. Daarna vertelde ik iets over de onderzoeken, MRI en de gipsmeester. En vooral hoe lang ze het corset aan moet. 20 uur per dag. En als ze het corset na de gym weer om moet dan zou het fijn zijn als de kinderen mee willen helpen. Ik heb ze laten zien hoe het werkt. Aanstaande woensdag gaan we weer voor een controle. Ondertussen gaan we door met opbouw van het corset om doen.

Ik vroeg een tijd geleden aan mijn huisarts of ik mijn bloed mocht laten onderzoeken. Dit was een tip van een mevrouw die ik bij de borstkanker vereniging verwendag tegen was gekomen. Het komt nogal eens voor dat mensen na chemo kuren en bestralingen een verstoord vitamine gehalte heeft. Mijn huisarts deed erg lastig. Ik moet echt een andere huisarts zoeken. Ik word gek van die man die nooit wil meewerken. Anyway, mijn b12 is te laag. Ik heb twee keer de huisarts gebeld voordat ik zijn plan de campagne te horen kreeg. Elke week krijg ik een injectie en daarna pillen ter onderhoud. Vitamine b12 wordt moeilijk door de maag opgenomen. Vandaar de prik. De pillen komen gedeeltelijk in de bloedbaan door de maag. Goed genoeg voor een onderhoudsdosis. De prik in de bil is vreselijk.

Wat zijn de klachten van een b12 tekort? Dit kan van alles zijn. Ik ben al een tijd duizelig. Ik zou nu een verklaring kunnen hebben hoe dit komt. Mijn vitamine D was trouwens wel in orde. Dat kunnen niet heel veel mensen zeggen.

Heerlijk die sneeuw vandaag. Mijn stoel stond voor het raam om dit prachtige weer te mogen zien. Er belden nog vriendjes aan van de kinderen of ze mee gingen spelen. Helaas heb ik ze dit weekend niet. Toen opperde een van die jochies dat ik wel mee mocht buiten spelen. Ik heb zelfs even getwijfeld. Gisteren reed ik met de auto naar yoga les. Er lag wat pap sneeuw op de weg. Ik remde en gleed gewoon door. Najaaaa. Gelukkig had ik allerlei rem systemen zodat die nog iets konden opvangen. Het ging gelukkig goed. Ik bedacht mij toen wel dat het misschien handig is om sneeuwbanden aan te schaffen. Bij de koop van de auto afgelopen zomer waren de centen op. Maar met voor mijn gevoel een komende sneeuw winter zijn ze wel handig. Een paar jaar geleden hadden we ook zo vroeg sneeuw. Het heeft toen die hele winter veel gesneeuwd. De sneeuw schuiver heb ik nog en veel strooizout. Dus dat zit wel goed. Nu de auto nog winterproof maken.

Waar kijken de kinderen nu naar? Ze staan hier voor een huisje aan de zandlaan. Bij de christelijke hoge school. Ineens stond hij daar. Dat huisje dan. Een soort prieel van hout. In de krant las ik dat het een huis was en is met kunst erin. Kunst van Vincent van Gogh. Op een regenachtige donkere avond reden de kinderen en ik er langs. Ik stapte op de rem. Door de regen heen renden wij van de auto naar het huisje. Een tip, je staat onder een afdak, maar in het midden daarvan zit een opening. Goede tip van mijn zoon was dat. Wij keken door het sleutelgat naar binnen. Te donker natuurlijk. De zaklamp van mijn telefoon aangezet. Naar binnen geschenen. En toen zagen wij een schildering. Schijnbaar iets van Vincent van Gogh. Erg leuk om zoiets gratis, onverwachts, te mogen aanschouwen.

Ik heb hem net staan. De kerstboom. Sky radio muziek aan. Open haardvuur in de televisie. Ik ben dol op kerst…… En toch voelt het anders dit jaar. Vorig jaar heb ik er niet zoveel van meegemaakt. Ik had toen net een chemo in mijn lijf zitten. Nu zijn de kids bij hun vader, stiefmoeder en stief broer en zus. Buiten is het ook nog eens wit van de sneeuw. Het perfecte plaatje. En toch voelt het hier binnen anders. Ik mis het gezin om de kerstboom. Ik heb al een traantje gelaten. Hoort er ook bij. Het is nog maar een jaar geleden dat mijn ex ervandoor ging en dat ik borstkanker had. Ik moet dankbaar zijn dat mijn scan van de week er goed uitzag. Geen uitzaaiingen! Misschien is het een idee om aan mijn lach workshop te denken en er iets mee te doen. Dat brengt mij op een idee. Tinie en Lou met sinte kersemis. Die ga ik even opzoeken en bekijken met een lach en een traan. Je moet er zelf iets van maken. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer maar het komt wel goed. Tijd heelt alle wonden.

Ik had zin in erwtensoep. Voor mij alleen is zo’n kant en klaar verspakket van bijvoorbeeld de Lidl (2,59) ideaal. Verse ingrediënten en vooral niet teveel, he?=geen cent teveel he? Ik vind gekookte wortelen niet lekker. Maar ze zijn wel gezond en horen in erwtensoep. Ik begin met olie en uien en na enkele minuten ruim een liter water. Ik laat de spliterwten en wortels met extra laurier bladeren een uur lang meekoken. Dan de staafmixer erdoor. Wortelpuree vind ik prima. Daarna de knolselderij en prei toegevoegd. Even doorkoken. Je kan ook nog stukjes aardappel erbij doen, die zit alleen niet in het pakket. Aan het einde de selderij, fijn gesneden en een stukje rookworst. Genieten maar. Ook lekker zijn uitgebakken spekjes over de soep heen gestrooid.

Ik kon even niet bij mijn vergiet. Hoe moest ik dan de erwten afspoelen? Ik heb aan de onderkant beidde hoeken eraf geknipt. Wel heel inie mienie, anders verlies je de spliterwten in een split second 😉.

Daar is hij weer. Onze huiskabouter. Lekker in de sneeuw in de achtertuin. Ik ben dol op sneeuw. Zondag gaat het nog meer sneeuwen. Aaaaaaah, op zulke momenten mis ik de kinderen enorm. Vreselijk veel zelfs. Gelukkig kwam Daan om 20uur met zijn stiefbroer handschoenen halen. Dat is zo’n extra geniet moment. Ik gaf ze een kop warme chocolademelk. De schat vroeg om een knuffel voor hij weer weg ging. Hij riep nog naar me; stuur je papa een bericht dat wij er weer aankomen? Ik zie die twee koude koppies nog bij de voordeur staan. Daar ga ik het weekend op teren. Kleintjes worden groot. Mijn liefde voor de kids groeit mee met hun lichaamsgroei. Elke dag een beetje (veel) meer ❤️💚💙.

Ik vind zo’n houten boom van takken zo leuk! Je kan deze aan de muur hangen of voor het raam. Binnen en buiten. Kleurige ballen of strak wit/zilver. Leef je uit voor weinig. De takken komen gewoon uit de natuur.

Wij hebben een konijn hier in huis. Gezellig. Een echt huiskonijn. Maar kleintjes worden groot. Veel te groot. Voor je het weet zijn ze……. bah. Ik kan geen moment rustig op de bank zitten met een gezellig konijn op schoot. Hij rijdt de hele tijd tegen mijn armen en schouder. Als ik achterover leun op de bank gaat meneer via de leuning op mijn hoofd rijden. Te bizar. Vies idee en te smerig voor woorden. Tik op de neus, van mij afslaan. Niks helpt. Dus nu zit meneer weer in zijn kooi. Niet blij natuurlijk. Hij wil eruit. Maar dit kan alleen als ik rondloop. Die rondjes die hij dan om mij heen rent kan ik nog wel hebben. Maar dat andere.

Gisteren liep hij ook los. Onze hamster werd wakker. Die had ik even op mijn hand. Het konijn kwam eraan en …….. het kleine hamstertje hing in de neus van het konijn. Ik wilde hem eraf halen en toen hing meneer hamster in mijn vinger. Die schudde ik heen en weer in een reflex. En daar vloog de hamster door de lucht. Chaos compleet. Een versuft konijn, een dol dwaze hamster en een bloedende vinger.

Rond Sinterklaas zijn de mandarijnen op zijn lekkerst. Tot nu toe vielen ze vaak tegen wat smaak betreft. Wat wel heel fijn is is dat ik nog geen ene pit ben tegen gekomen. Ik ben er inmiddels achter dat de mandarijnen met de takken en blad eraan het lekkerst zijn. Zou dit komen doordat de takken de smaak er langer in laten? Zo’n kistje kost nog geen 3 euro. En er zit meer dan genoeg in voor langere tijd.