Ik dacht genoeg meegemaakt te hebben afgelopen jaar. Vandaag kwam toch echt de klap van de vuurpijl. Allemachtig. Iets met ik was er notabene bij met vuurwerk afsteken met mijn zoon en zijn vriendje. Ik stak een pijl af. Hoorde ik achter mij een stemmetje; het gaat hier branden. Het kerstpakket doos met vuurwerk ging aan. De tafel vloog in brand. Het vuurwerk knalde om ons heen. Die hitte onder de overkapping. Ik riep keihard de buurman. Nu weet ik dat ik beter namen kan noemen. Want wie wordt er nou geroepen met buurman? Ondertussen ging ik naar binnen een emmer water vullen, grrrrrr dat ging langzaam. Ik riep dat ze bij de buren moesten aanbellen. Dat ging het vriendje van Daan meteen doen. En wat een geluk. Mijn ex had de kinderen hier afgeleverd en ging toen een praatje maken bij de buren. Die kwam ons huis binnen rennen en gooide al het vuurwerk weg onder de overkapping vandaan. En daarna stampen maar. Het brandende rondvliegende papier verbrande nog een vinger van mijn zoon en ik heb een blaar op mijn duim. Oh men. Ik zag ons huis zo in de fik gaan. Hoe kon dit toch gebeuren? Wie zal het zeggen. Een verdwaalde vuurpijl? Wij waren het niet, stonden er ver vandaan. Mag ik jullie een tip geven? Zorg dat je een emmer water ergens hebt klaar staan en eventueel een blus deken of blus apparaat. Veiligheid voor alles met vuurwerk. Ik sta vanavond met een emmer water buiten en een blus deken onder mijn arm.

Onze tafel, 3 stoelen, mijn nieuwe kunstgrasmat zijn nu verbrand. Zucht. Kijken wat de verzekering zegt. Gelukkig staat ons huis nog en leven wij allen nog (met een trauma).