Vorige week lagen Eva en ik samen in bad. Ineens begon Eva te huilen. Ze voelde een knobbel bij haar tepel. Die had ze al een tijd maar ze durfde dit niet tegen mij te zeggen. Tranen met tuiten. Ze dacht dat ze borstkanker had. Ach, arm kind. Er zit inderdaad een knobbel. Nu snap ik ook haar briefje. Ze is er toch meer mee bezig dan ik dacht.

Ik ben blij dat we haar hebben aangemeld voor spel therapie. Ik ben dan zelf wel therapie moe. Maar voor mijn dochter zal dit zeker geen kwaad kunnen. Daar rijd ik graag een paar keer voor heen en weer.