Vanmiddag riepen wij Sonic, onze hamster. Zo grappig. Als je met een potje sesamzaadjes op de grond tikt schiet meneer uit zijn slaaphok. Zodra wij het luikje van zijn hok open zetten, loopt hij via de tralies, als een trappetje, eruit. En dan gaat zijn snuit op aan. Als een stofzuiger zuigt hij in no time alle zaadjes op. Als je er nog een pinda bij legt, of 2, of 3, dan stopt hij deze als een echte hamster die van hamsteren houd in zijn wangen. Daarna waggelt hij weer netjes via het trapje zijn hokje in. Vandaag zat ineens een oog dicht. En zijn oogkas leek dikker.

Inmiddels is Sonic, ons race monstertje, alweer 1,5 jaar oud. Ze kunnen twee worden. Maar het kan ook ieder moment gedaan zijn. Dan is hij de piep oet, zoals men dit in het zuiden zegt. Eva vraagt steeds vaker aan mij of ik in het hok wil kijken. Ze vreest met grote vresen. Vandaag had ze van een kartonnen doos een doodskist gemaakt. Nog wat namen erop gezet. Wij zijn op het ergste voorbereid. Sonic heeft op zijn kooi alvast zijn doodskist liggen. Prettig idee voor hem, lijkt mij 😬. Eva weet al dat ze hierna een witte hamster wil. De naam wordt Max. Net als Sonic heeft dat ook met snelheid te maken.