Heerlijk die sneeuw vandaag. Mijn stoel stond voor het raam om dit prachtige weer te mogen zien. Er belden nog vriendjes aan van de kinderen of ze mee gingen spelen. Helaas heb ik ze dit weekend niet. Toen opperde een van die jochies dat ik wel mee mocht buiten spelen. Ik heb zelfs even getwijfeld. Gisteren reed ik met de auto naar yoga les. Er lag wat pap sneeuw op de weg. Ik remde en gleed gewoon door. Najaaaa. Gelukkig had ik allerlei rem systemen zodat die nog iets konden opvangen. Het ging gelukkig goed. Ik bedacht mij toen wel dat het misschien handig is om sneeuwbanden aan te schaffen. Bij de koop van de auto afgelopen zomer waren de centen op. Maar met voor mijn gevoel een komende sneeuw winter zijn ze wel handig. Een paar jaar geleden hadden we ook zo vroeg sneeuw. Het heeft toen die hele winter veel gesneeuwd. De sneeuw schuiver heb ik nog en veel strooizout. Dus dat zit wel goed. Nu de auto nog winterproof maken.

Waar kijken de kinderen nu naar? Ze staan hier voor een huisje aan de zandlaan. Bij de christelijke hoge school. Ineens stond hij daar. Dat huisje dan. Een soort prieel van hout. In de krant las ik dat het een huis was en is met kunst erin. Kunst van Vincent van Gogh. Op een regenachtige donkere avond reden de kinderen en ik er langs. Ik stapte op de rem. Door de regen heen renden wij van de auto naar het huisje. Een tip, je staat onder een afdak, maar in het midden daarvan zit een opening. Goede tip van mijn zoon was dat. Wij keken door het sleutelgat naar binnen. Te donker natuurlijk. De zaklamp van mijn telefoon aangezet. Naar binnen geschenen. En toen zagen wij een schildering. Schijnbaar iets van Vincent van Gogh. Erg leuk om zoiets gratis, onverwachts, te mogen aanschouwen.