
Daar is hij weer. Onze huiskabouter. Lekker in de sneeuw in de achtertuin. Ik ben dol op sneeuw. Zondag gaat het nog meer sneeuwen. Aaaaaaah, op zulke momenten mis ik de kinderen enorm. Vreselijk veel zelfs. Gelukkig kwam Daan om 20uur met zijn stiefbroer handschoenen halen. Dat is zo’n extra geniet moment. Ik gaf ze een kop warme chocolademelk. De schat vroeg om een knuffel voor hij weer weg ging. Hij riep nog naar me; stuur je papa een bericht dat wij er weer aankomen? Ik zie die twee koude koppies nog bij de voordeur staan. Daar ga ik het weekend op teren. Kleintjes worden groot. Mijn liefde voor de kids groeit mee met hun lichaamsgroei. Elke dag een beetje (veel) meer β€οΈππ.

