Vandaag mocht ik samen met Natascha ons verhaal vertellen aan de kinderen van basisschool de Panta Rhei in Ede. Natascha heeft deze week ook in de week nieuwsbrief het verhaal van haar gezin geschreven. Zij lopen alle4 ziekenhuizen in en uit. Vreselijk. En hoe fijn is het dan als je als ouders je kind kan zien genieten met een dagje uit. Via Natascha kwam ook ik in aanmerking bij stichting kinderdroomwens.

Onze kinderen mankeren gelukkig niks. De stichting kijkt naar kinderen die iets heftigs mee hebben gemaakt met hun omgeving of als ze zelf ziek zijn. Daan en Eva hadden vorig jaar in een week een scheiding van hun ouders voor de kiezen en de diagnose borstkanker bij hun moeder. Hun leventje was even niet zorgeloos. Gelukkig is dat alles nu voorbij. Maar nu begint Eva met haar rug en mogelijk een syndroom van Marfan. Haar corset ligt sinds woensdag klaar. Volgende week gaan wij naar de kinderarts in het Wilhelmina kinder ziekenhuis voor verdere onderzoeken. Dus helaas geef ik mijn stokje door aan Eva. Maar hoe leuk was het voor Daan en Eva om ook een dag te kunnen genieten dankzij stichting kinderdroomwens. De kids mochten een stuk vliegen in een privé vliegtuig. Deze dag hebben wij met z’n 3-en echt als bijzonder leuk ervaren. Ook ik mocht de lucht in, letterlijk.

Ik vond het een eer om ons verhaal te mogen vertellen aan de kinderen van de Panta Rhei. Hopelijk gaat er veel geld opgehaald worden voor het goede doel. Elk kind verdient geluksmomenten.

Vandaag ga ik voor een ct-scan. Omdat ik last heb van mijn heup. Op zich prima. Zij het niet dat ik pijn in mijn lijf eng vind. Voorheen had ik pijn, ik dacht daar verder niet bij na en de pijn ging vanzelf weer weg. Zo hoort dat. Maar sinds ik ziek ben geweest voelt pijn in mijn lijf anders. Lichamelijk is er geen verschil. Maar psychisch is de pijn groter. Zeker de angst. Mijn lijf heeft mij al een keer in de steek gelaten. Dus waarom niet nog een keer?

Ik heb nu enkele weken pijn in mijn heup. Zeker met yoga. Accepteren maar? Ik heb het even afgewacht. De pijn blijft hetzelfde. Het kan ook van de hormoon pillen komen. De arts keek mij aan en zei; als de pijn blijft kan je over een half jaar terugkomen en dan kunnen wij een scan laten maken. Het bleef even stil. Toen zei hij: maar ik denk dat jij niet het type bent wat graag afwacht. Zullen wij de scan maar meteen afspreken? Een man naar mijn hart! Waarom zou je wachten in onzekerheid? Om 8:20 ben ik aan de beurt. Volgende week krijg ik de uitslag. Voor elk persoon is een andere aanpak fijn. Ik ben van het rigoreuze. Aanpakken die hap. Maakt niet uit welke uitslag ik kan verwachten. Ik wil het gewoon weten.