Ik dacht genoeg meegemaakt te hebben afgelopen jaar. Vandaag kwam toch echt de klap van de vuurpijl. Allemachtig. Iets met ik was er notabene bij met vuurwerk afsteken met mijn zoon en zijn vriendje. Ik stak een pijl af. Hoorde ik achter mij een stemmetje; het gaat hier branden. Het kerstpakket doos met vuurwerk ging aan. De tafel vloog in brand. Het vuurwerk knalde om ons heen. Die hitte onder de overkapping. Ik riep keihard de buurman. Nu weet ik dat ik beter namen kan noemen. Want wie wordt er nou geroepen met buurman? Ondertussen ging ik naar binnen een emmer water vullen, grrrrrr dat ging langzaam. Ik riep dat ze bij de buren moesten aanbellen. Dat ging het vriendje van Daan meteen doen. En wat een geluk. Mijn ex had de kinderen hier afgeleverd en ging toen een praatje maken bij de buren. Die kwam ons huis binnen rennen en gooide al het vuurwerk weg onder de overkapping vandaan. En daarna stampen maar. Het brandende rondvliegende papier verbrande nog een vinger van mijn zoon en ik heb een blaar op mijn duim. Oh men. Ik zag ons huis zo in de fik gaan. Hoe kon dit toch gebeuren? Wie zal het zeggen. Een verdwaalde vuurpijl? Wij waren het niet, stonden er ver vandaan. Mag ik jullie een tip geven? Zorg dat je een emmer water ergens hebt klaar staan en eventueel een blus deken of blus apparaat. Veiligheid voor alles met vuurwerk. Ik sta vanavond met een emmer water buiten en een blus deken onder mijn arm.

Onze tafel, 3 stoelen, mijn nieuwe kunstgrasmat zijn nu verbrand. Zucht. Kijken wat de verzekering zegt. Gelukkig staat ons huis nog en leven wij allen nog (met een trauma).

Iedereen bakt oliebollen. Lekker hoor. Ik eet mij drie dagen per jaar klem aan deze dingen. De kids vinden het matig. Ik heb een nieuwe traditie bedacht voor in de oliepan. Een leuke afwisseling vinden de kids en ik. Wij gaan voor zelfgebakken donuts. Ik heb ze al een keer eerder gebakken. Zodra ze uit de olie kwamen ging er kaneel suiker overheen. Jummie. Vandaag dippen we ze ook in honing of glazuur. Deze toppings staan in drie verschillende bakjes op tafel. Schaal donuts, zonder gat erin, ernaast en smullen maar.

En ik ga oliebollen zonder rozijnen maar met stukjes kandij suiker maken. Die dippen wij in honing. De hartige oliebollen met kerrie en kaas dippen wij in chili saus. Ik ben zo benieuwd.

Wat doe je als je je kinderen een week moet missen. Niet bij de pakken neerzitten. Gelukkig heb ik een grote fijne familie. Wij gaan met een groep een lichtjes wandeling maken in Renkum. Nu al zin in. Maar het moet eerst donker worden. Mijn moeder heeft al kabouters in haar tas voor het kabouterpad, haha. Ook zo’n leuke wandeling om met kinderen te doen. Mochten we met z’n allen besluiten om warme chocolade melk of koffie te gaan drinken. Dan heb ik een leuke versnapering idee. Het neusje laat ik wel links liggen.

Het was een mooie wandeltocht. Prachtig zelfs. Wel veel modder. Maar gelukkig had ik de leerzen aan.

En kijk nou!

Vorige week lagen Eva en ik samen in bad. Ineens begon Eva te huilen. Ze voelde een knobbel bij haar tepel. Die had ze al een tijd maar ze durfde dit niet tegen mij te zeggen. Tranen met tuiten. Ze dacht dat ze borstkanker had. Ach, arm kind. Er zit inderdaad een knobbel. Nu snap ik ook haar briefje. Ze is er toch meer mee bezig dan ik dacht.

Ik ben blij dat we haar hebben aangemeld voor spel therapie. Ik ben dan zelf wel therapie moe. Maar voor mijn dochter zal dit zeker geen kwaad kunnen. Daar rijd ik graag een paar keer voor heen en weer.

Een op de drie mensen krijgt kanker……

Dit komt van KWF/lampion. Als je naar de site gaat kan je namen invullen voor een lampion. Daarna vragen ze een vrijwillige bijdrage en klaar. Ik vraag een lichtje voor mijn kinderen omdat ze een moeilijk jaar hebben gehad met mijn borstkanker. En een vriendin, Patrica van 38 jaar heeft nu borstkanker. Morgen gaan de lampionnen aan.

Gisteren ging ik met een vriendin naar het bejaardenhuis. Naar haar schoonmoeder en andere huisgenoten. Niet van haar maar van haar schoonmoeder. Wat hebben wij genoten. Echt heerlijk om daar te zijn. Wij zongen kerstliederen met elkaar. De meneer naast mij zong in eerste instantie niet mee. Toen werd er tussendoor ‘sari marijs’ gezongen. Zijn ogen gingen verder open, het leek wel of hij wakker werd. Daarna zong hij gezellig mee met de andere liederen. Het schaaltje ijs met advocaat werd heerlijk naar binnen gewerkt. Een dame bleef maar schrapen met haar lepen. Het bakje was daardoor bijna zo schoon dat deze zo de kast in kon, haha. Bij de dame die naast mij zat ging het wat minder vrolijk. Het bakje ijs werd volgens haar met tegenzin leeg gegeten, maar ze had deze zo leeg. En de kerstliederen zong zij niet mee. Zij ging op sommige momenten Sinterklaas liedjes schreeuwen. Ik kon er wel (stiekem, anders kreeg ik de wind van voren) om lachen. Ik denk maar zo; ze is er nog. Niks veranderd ten opzichte van vorig jaar, dus ook geen achteruit gang.

Na dit bezoek aan het bejaardenhuis gingen wij door naar het huis van Marianne. Wat een heerlijk huis op een heerlijke plek. Dit zou echt een paradijs zijn voor mijn dochter. Twee honden en drie katten kwam ik tegen. Ik ben dol op katten. Ik zou er zo een mee willen nemen. Maar laten wij het voorlopig maar bij een konijn houden. Ik ben erachter dat je energie krijgt van nieuwe dingen, andere mensen ontmoeten en onverwachtse acties te ondernemen. Dit was weer zo’n dag. Ik kan hier lang op teren. Fantastisch. De tip van haar vond ik de Turkse supermarkt. Top spul voor weinig. Een Turks brood werd verwarmd in de oven. De salade caprese maakte ik klaar dankzij de ingrediënten die zij in huis hadden. En de man des huizes maakte sateetjes op de bbq. Wat waren die lekker van smaak en mals! Geweldig. Aan het einde van de avond werd ik thuis gebracht. Moe maar voldaan zat ik op de bank. Dank jullie wel lieve mensen!

Kijk toch eens hoe mooi de tafel gedekt was. Grapje. Vandaag ben ik met mijn ouders, oom en tante naar paleis het Loo geweest. Binnenkort gaat deze dicht ivm een verbouwing, renovatie. Dit gaat drie jaar duren. Wij hebben nu nog even kunnen genieten. Wat heb ik gelachen met de oude jongeren. De een had een gesprek tegen de ander die weer met een eigen gesprek was begonnen, whahaaaa. Een paar gehoor apparaten zou geen kwaad kunnen. Overal waren draden gespannen. Als je eroverheen kwam dan ging een alarmpje af. Eerst liep mijn oom er dwars doorheen. Daarna zag ik een oudje een schilderij aanraken. Het gepiep hield niet op. Ik dacht nog bij mezelf; wat een domme, sorry, bijzondere gasten. Totdat ik een bloem aanwees aan mijn tante; piep piep piep. Chips, dat ding gaat wel snel af. Ook dit was weer een geslaagde dag.

Ik zit sinds deze zomer op yoga. In het midden van de week ga ik 1,5 uur onder schooltijd relaxen. Nou ja, relaxen. Je hebt verschillende soorten yoga. Ik heb het zweet op mijn hoofd staan tijdens de les. Het is intensief maar oh zo heerlijk. In het begin was het even zoeken naar de houdingen. Inmiddels heb ik daar meer kaas van gegeten.

Ik denk dat de yoga school waar ik zit het goed doet. De school vakanties is deze gesloten. Maarrrrr, ik kan sommige oefenen inmiddels thuis. Ik doe alleen de houdingen waarvan ik zeker weet dat ik ze goed doe. Ik zou dan ook willen aan geven; don’t do this at home, zonder les te hebben gehad.

Tweede kerstdag zijn mijn kinderen vanaf 11 uur bij hun vader en zijn nieuwe gezin. Hij heeft, of is het had, niks met de kerstdagen en nu zit hij rondom de kerstboom met een heel gezin. De gezelligheid van vier kinderen en verliefdheid van zijn nieuwe vriendin. Ik hou enorm van de kerst en vooral de gezelligheid daarvan.

Ik doe de lampjes van mijn kerstboom s’morgens aan. Sky radio staat op of misschien toch liever de top 2000. Ik mag kiezen. Ik geef het konijn een extra knuffel. Hij mag blij zijn dat hij nog leeft, onze flappie, hihi. Koffie aan en croissantjes in de oven. Een lekker gekookt eitje erbij. Ach, ik heb gelukkig genoeg vrienden en familie waar ik vandaag mag aanschuiven. Door al die uitnodigingen prijs ik mijzelf gelukkig. Ik zit nu alleen in mijn huisje maar niet echt alleen. Er zijn genoeg mensen die dit allemaal niet hebben. Daarom ga ik met een vriendin weer naar het bejaardentehuis. Gaan we liedjes met de oudjes zingen. Nu al zin in. En daarna mag ik met haar mee bij haar thuis eten. Eergisteren gehoord van haar. Leuk zulke onverwachtse dingen.

En laten we wel wezen, een jaar geleden had ik net voor de kerst mijn vijfde chemo gehad. Ik had met kerst nog net een beetje smaak in mijn mond. De buren kwamen toen eten brengen omdat ik alleen op de bank lag. Ik wilde die dag alleen maar slapen, eten van de buren en huilen omdat ik de kinderen miste. Zoiets doe je het liefste alleen. En kijk hoe ik er dit jaar bij zit. Rechtop en met een eerlijk gemeend vrolijk gezicht. Alles went, zelfs zonder een vent……. een beetje dan. Laat ik niet te hard van stapel lopen.

De tijd vliegt when you’re having fun.

Mijn moeder is nogal van de kerst….. Dat mag duidelijk zijn als je de tuin ziet. En het huis;

Bovenstaande is nog maar de eetkamer. De woonkamer…. staat nog voller. Alhoewel, alles staat vol met kerstspullen. Zo gezellig om in te vertoeven. Vandaag stonden de bak platen buiten aan, de bbq, 2 dutch ovens, de driepoot voor soep en het spit voor een beenham. Wij kunnen als familie zo buiten overleven, Whahaa. In het versierde, verrassend, tuinhuisje hebben wij gegeten. De kleding van de Dickens markt kwamen tevoorschijn. Zo grappig. Mijn broer en neefjes hadden een hoge hoed op. Mijn oom met zijn baard leek wel op scrooge. Al met al weer enorm gelachen. De kinderen sprongen tussendoor op de trampoline en er werd vuurwerk afgestoken. En de spelletjes die gedaan werden. Ik moet er nog om lachen. Mijn broer zei; een land met de letter ‘t’. Zegt mijn vader; polen. Ik kwam niet meer bij. Later begreep ik pas dat hij het niet goed verstond. De oudjes worden een beetje doof. Al dat geknetter van dat vuurwerk erdoor is dan ook niet handig.