Mijn arm wilde na de operatie niet helemaal doen wat ik zou willen. Het litteken was na het abces verkeerd vast gegroeid. Wat te doen? Een aanvraag bij de chirurg geregeld voor fysiotherapie. Maar dat is tegenwoordig niet zo makkelijk meer. Die aanvraag regelen wel maar de therapie…..

Vorig jaar zat ik bij meneer Univé aan tafel om te bekijken hoe ik zou kunnen bezuinigen na de scheiding. Een doorlopende reisverzekering werd opgezegd. Een plus pakket was ook niet nodig volgens deze man. Ook niet als je kanker hebt. Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik ging met een mooie bezuiniging de deur uit. Maar inmiddels kan ik fysiotherapie gebruiken. Alleen via je plus pakket wordt deze vergoed. Ik bespaarde 20 euro per maand. Keer 12 is 240 euro. Mooi bedrag. Maar ik heb nu fysiotherapie gehad, 6 keer voor 300 euro. Chips. Dit jaar dus mis gegokt. Even nadenken wat ik volgend jaar ga doen. Mijn arm zal voor altijd een probleem blijven. Op zijn tijd is de boel los masseren wel nuttig. Misschien toch maar weer naar het plus pakket. Mijn leeftijd gaat immers ook maar plus plus omhoog. Deze aanpassing is dan wel nodig.

En wat hadden de kinderen er zin in. Het idee weer thuis te gaan wonen. Dichtbij hun vriendjes. Hun eigen speelgoed. Maanden lang vroegen ze erom. Gewoon, een korte vraag tussendoor. Want wij hadden het prima bij opa en oma. Heel erg gezellig zelfs. Maar dat kan niet voor altijd. En thuis is toch ook wel fijn…….. afgelopen weekenden hebben we al proef gedraaid.

Afgelopen weekend hadden ze het er toch best moeilijk mee. Weer een nieuwe fase. Ze hebben ook al zoveel meegemaakt. Maar we gaan en moeten ook door. Mijn zoon en dochter huilden allebei toen ze op bed lagen. Het duurde even voordat ik door had wat er aan de hand was. Ze vonden het gek om in dit huis te zijn zonder papa. Voorheen woonden wij hier met z’n vieren…… Tja, wat kan ik daarmee? Ik kan alleen maar zeggen dat ik hun verdriet begrijp. Dat het een kwestie van wennen is. Er komen vanzelf mooie herinneringen in dit huis. Het huis wat nu van drie personen is. Ik heb al een mooi naambord laten maken. Als wij volgende week hier samen verder gaan dan mogen zij dit bord bij de voordeur onthullen. Gewoontes schijnen goed te zijn om dingen te verwerken. Om soms iets af te sluiten en opnieuw te beginnen.

Wist je dat je in Apeldoorn als het regent als fietser eerder groen krijgt bij het stoplicht? Het is echt waar. Ik vind dit een prima zaak. De automobilist zit toch droog.

Mocht je een bosje bloemen in huis willen die lang meegaat. Op de vrijdag worden de bloemen bij de Albert Hein en Lidl geleverd. Dus lekker vers. Ik heb mijzelf op 2 voor de prijs van 1,5 getrakteerd. Heel soms mag dat. Aankomend weekend ga ik het huis van ons 👩‍👧‍👦 in orde maken. De spullen gaan van mijn ouders weer naar ons oude vertrouwde (vernieuwde) huisje. Wat kijken wij ernaar uit. Toch 8 maanden bij mijn ouders gewoond. Heel fijn gehad daar!! Ik/wij hadden niet zonder ze gekund. Maar nu to the point. De bloemen. Ik heb gemerkt dat een vaas die op de bodem niet doorzichtig is makkelijker in gebruik is. Want je ziet het eventuele verkleurde water niet. En mocht je de bladeren in het water hebben hanger dan krijg je rotting. Bruin water wat stinkt. Dus, hop, de blaadjes onderdaan de steeltjes eraf. Mocht je alleen doorzichtige vazen hebben dan kan je stof of extra brede lint onderaan de vaas plakken. Of iets wat plakt zoals muurstickers. En zie je die ene geknakte bloem? Dat is mijn favourite 💪🏻.  Niemand is perfect. Zelfs ik niet 😜😂.

Na therapie moe te zijn volgt nu een nieuwe fase. Dag scheiding, dag borstkanker. Dankzij eindeloze therapie heb ik deze grote gebeurtenissen, zo goed als het kan in een jaar tijd, een plek kunnen geven. Deze week heb ik de therapie afgesloten. Yoga gaat vanaf volgende week door onder schooltijd. Dus nu heb ik weinig tot geen oppas nodig. Vanaf morgen weer hele dagen aan het werk. Feels good!

De zon scheen even vandaag. De treinen raasden voorbij. Hoe prachtig is dat? Zonneschijn en het geraas van treinen. 24 uur per dag gaan ze door. Ergens naartoe. Ze hebben een bestemming. Vandaag realiseerde ik mij dat ook. Ik heb weer een bestemming. Een doel voor de toekomst. Het ‘oude’ ritme van de oude ik is er weer. Wat een zin heb ik in mijn oude leventje zonder zorgen. Gewoon kunnen genieten van de dagelijkse dingen. En het allerbelangrijkste; genieten van mijn kinderen. Beetje bij beetje bouwen wij ons bestaan op. Een bestaan met z’n drieën in dit huis. Ik voel dat dit ons 👩‍👧‍👦 gaat lukken.

De klassen van mijn kinderen zijn dit schooljaar weer veranderd. Een paar kinderen zijn doorgegaan naar een andere klas, combi of niet. En er zijn nieuwe kinderen bijgekomen. Voor mij echt nieuwe kinderen. Ik kende hun namen niet eens. Op een gegeven moment had ik het daar met een moeder over. Zij had hetzelfde. Haar zoon was zelfs pas dit schooljaar op deze school gekomen.

Aangezien ik weer klassenmoeder ben samen met twee andere dames, bedacht ik een plan. Op de kleuterschool hadden de klassenmoeders dit ook al een keer gedaan. Je neemt een Schoolfoto van de klas. Daar zet je alle namen bij. Deze kreeg ik te horen via mijn zoon. Hij kon de namen zelfs spellen. De foto met namen scannen en doorsturen naar alle ouders. Ideaal. Je kan ook de foto natekenen zoals op het plaatje hierboven en dan ernaast een rij namen bij de getallen zetten.

Er zijn 100 soorten recepten om wafels te maken. Als je ze wat langer bewaard is een goede mix wel handig om de wafels eetbaar zacht te houden. Maar wij eten ze vandaag meteen om 15:00 uit school op. Dan zijn ze warm, net gebakken het lekkerst. Een pak is dan meer dan prima.

Je kan wafels met rozijntjes maken. Maar mijn kinderen hebben daar niks mee. Zij eten de oliebollen ook zonder. Vandaag heb ik een paar rode kleurstof druppels door de mix gedaan. Je kan ook bietensap nemen. In plaats van 200 ml water heb ik ook wat citroensap toegevoegd. Heerlijk fris. Wafels met een vleugje citroen smaak. En eroverheen wat lemoncurd. Dit is ook een fantastisch zomers toetje met citroensorbet ijs.

Ik had nog een zak met hotdog broodjes over. Paar dagen over de datum maar zonder schimmel 😬. Het zijn een soort witte bolletjes. Een paar broodjes sneed ik open. Pizza quick saus eroverheen gesmeerd en wat geraspte kaas. Even in de oven en klaar. Een paar broodjes bestrooide ik met alleen geraspte kaas. Dubbel geklapt en in de koekenpan. Zo krijg je heerlijke tosti’s. Deze broodjes kunnen natuurlijk ook in een tosti apparaat of de oven. De kids, ook hun vriendjes, hebben gesmikkeld. Ipv geraspte kaas kan je natuurlijk ook plakjes kaas nemen.

Onderstaande folder kreeg ik laatst in mijn handen. Ik dacht, leuk, het kan geen kwaad. 

Er staat in hoe ik mijn werk weer zou kunnen oppakken. Haha. Ik werk alweer mijn vaste dagen. Gaat goed. Maar aangezien ik binnenkort weer op mijzelf ga wonen en het afgelopen jaar de scheiding en borstkanker over mij heen liet gaan, moet ik nog de boel gaan verwerken. Misschien wel fijn om in alle rust, thuis, onder schooltijden of in de avond als de kinderen op bed liggen deze cursus te gaan volgen. Baat het niet, het schaadt ook vast niet. Wel jammer dat er een bedrag aan vast zit. Maar dit is nog net te doen. 

Gisteren na mijn lachworkshop haalde ik mijn dochter op bij haar vader. Vader en zoon hadden een game avond. En wij? Mijn dochter wilde graag een Pyama party. Hoe simpel kan het zijn? Samen met een deken op de bank. Zak hamburger chips en cassis. Er werd natuurlijk veel gelachen. Nep en echt. Het spelletje beer, zalm of mug werd gedaan. Dit ga ik de kinderen op school nog leren. Einde steen, papier, schaar, zooooo 1900 😜. Erg gezellig zo’n een op een avond/nacht. Samen in een bed geslapen. Echt een aanrader. Goedkoop feestje/quality time.