En wat hadden de kinderen er zin in. Het idee weer thuis te gaan wonen. Dichtbij hun vriendjes. Hun eigen speelgoed. Maanden lang vroegen ze erom. Gewoon, een korte vraag tussendoor. Want wij hadden het prima bij opa en oma. Heel erg gezellig zelfs. Maar dat kan niet voor altijd. En thuis is toch ook wel fijn…….. afgelopen weekenden hebben we al proef gedraaid.

Afgelopen weekend hadden ze het er toch best moeilijk mee. Weer een nieuwe fase. Ze hebben ook al zoveel meegemaakt. Maar we gaan en moeten ook door. Mijn zoon en dochter huilden allebei toen ze op bed lagen. Het duurde even voordat ik door had wat er aan de hand was. Ze vonden het gek om in dit huis te zijn zonder papa. Voorheen woonden wij hier met z’n vieren…… Tja, wat kan ik daarmee? Ik kan alleen maar zeggen dat ik hun verdriet begrijp. Dat het een kwestie van wennen is. Er komen vanzelf mooie herinneringen in dit huis. Het huis wat nu van drie personen is. Ik heb al een mooi naambord laten maken. Als wij volgende week hier samen verder gaan dan mogen zij dit bord bij de voordeur onthullen. Gewoontes schijnen goed te zijn om dingen te verwerken. Om soms iets af te sluiten en opnieuw te beginnen.

Wist je dat je in Apeldoorn als het regent als fietser eerder groen krijgt bij het stoplicht? Het is echt waar. Ik vind dit een prima zaak. De automobilist zit toch droog.