In september had ik bij mij thuis burendag. Super gezellig. Mensen uit de straat uit Korea namen bovenstaande mee. Ik hou daarvan. Buitenlandse dingen. Daarom ben ik ook dol op de toko. Onderstaande werd door iemand uit de straat zelf gemaakt. Ook top.

Een paar dagen later belde de overbuurvrouw aan. Ze gaf mij een bos rozen en ze zei sorry dat ze niet was geweest op de burendag. Ze vertelde spijt te hebben. Haar man spreekt geen Nederlands en zei een beetje maar zei ze. En nu heb ik spijt, volgende keer ik ben dabij. Ik gaf haar een compliment voor haar Nederlands. Ik begreep haar toch echt wel. Meteen beloofde ik haar dat ik haar de volgende keer kom ophalen als ze er niet bij is. Daarna pakte ik de bloemen en deed de deur dicht. Ik moest namelijk weg. Later dacht ik: wat stom, dit was voor haar het moment voor een praatje in alle rust, een op een. Ik ga meteen een kaartje schrijven om haar alsnog te bedanken voor de bloemen. Haar dochters zullen deze tekst wel voor haar vertalen. Ik ga meteen vragen of ik bij haar in de les mag Vietnamese loempia’s maken.