Een jaar zoals afgelopen jaar gaat een mens niet in de koude kleren zitten. Een gedwongen scheiding en borstkanker met een uitzaaiing. Ik heb the whole package gehad. Chemo, operatie, bestraling, ontsteking en hormoon pillen. Zonder man, die was net een week daarvoor vertrokken. Mijn lijf was en is best wel op. Maar ‘My mind’ niet (meer). Ik heb een jaar alles gelaten ondergaan. Meer vele downs en een paar ups. Inmiddels weet ik dat het gaat om eerst ik. Mijzelf. Ikke. Me time. 

Zoals een hulpverlener al eerder tegen mij zei; als je in een vliegtuig zit en iedereen heeft zuurstof nodig, wie pakt deze dan als eerste? Ik wilde bijna zeggen; mijn kinderen….. maar ineens bedacht ik mij; eerst ik en dan de kinderen. Zonder mij redden zij het niet. Dat kwartje is nu bij mij gevallen. Ik ga voor mijn eigen gezondheid en leven. Een luxe leven aangezien ik inmiddels kankervrij ben verklaard. En dan heb ik ook nog eens twee gezonde en lieve kindjes. Wat willen wij drieën nog meer? Wij genieten als drie eenheid van elkaar. Met veel hulp van familie, dat dan weer wel. Zoals afgelopen week gaat de zon hier ook steeds meer schijnen. You only life once!